بر اساس این گزارش، طی 2 ماه گذشته، مشخص شد که مشکلات موجود سر
راه اکران فیلم سینمایی «رستاخیز» برطرف شده و به زودی پروانه نمایش این
فیلم صادر میشود، اما زمان صدور پروانه نمایش این فیلم سینمایی مشخص نبود
تا اینکه جدیدترین خبرها حاکی از آن است که بالاخره پروانه نمایش «رستاخیز»
صادر و حتی قرارداد پخش آن نیز بسته شده است. قرارست پخش این فیلم تاریخی –
مذهبی را حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی به عنوان یکی از نهادهای معتبر
فرهنگی کشور برعهده داشته باشد.
«رستاخیز» به کارگردانی احمدرضا درویش، فیلمی تاریخی-مذهبی است که میتوان
آن را محصول سال 1389 دانست. این فیلم سینمایی در نهایت در سال 1392 و در
سی و دومین دوره جشنواره فیلم فجر، نامزد دریافت سیمرغ بلورین در 11 بخش شد
که در 8 بخش از جمله بهترین کارگردانی برنده سیمرغ بلورین شد.
محمد احسانی معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد
اسلامی درباره معنا و جایگاه موافقت اصولی که برای
برخی فیلمها به جای پروانه ساخت صادر میشود، گفت: هرچند بسیاری از
کارگردانان سینمای ایران براین باورند که دریافت پروانه ساخت با ارزش تر از
دریافت موافقت اصولی است اما از نظر سازمانی اینگونه نیست.
تفاوتهای موافقت اصولی و پروانه ساخت
این مدیر سینمایی درباره تفاوت عمده پروانه ساخت با موافقت اصولی تاکید
کرد: پروانه ساخت یک مدت زمان مشخصی معتبر است که 5 ماه مدت اعتبار اول آن
است و 3 ماه هم می تواند تمدید شود.
رویا میرعلمی بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون درباره فعالیتهای اخیرش در
حوزه تئاتر به خبرنگار مهر گفت: در حال حاضر مشغول بازی در سریال «شمعدونی»
به کارگردانی سروش صحت هستم که تصویربرداری آن تا دی ماه به طول می انجامد
بنابراین عملا فرصت حضور در یک اثر نمایشی را ندارم. در حقیقت با شرایطی
که وجود دارد فعلا ترجیحم این است که از کار تئاتر دوری کنم یعنی بعد از
اتمام بازی در این مجموعه تلویزیونی هم علاقه چندانی به تئاتر کار کردن
ندارم.
وی درباره دلایل کمعلاقگیاش به حضور در تئاتر عنوان کرد: در شرایطی که
هیچ حمایتی از تئاتر نمیشود و گروه های نمایشی مجبور هستند همه هزینه های
خود را از درآمد ناچیز گیشه تامین کنند کار نکردن بهتر از حضور در تئاتر
است. متاسفانه با شرایط پیش آمده گروه های نمایشی برای جذب مخاطب مجبور
هستند المانهایی را در نظر بگیرند که ناخواسته کارشان را به سمت و سوی
دیگری می برد. این روزها همه گروه های نمایشی مجبورند به سمت اجرای کمدی و
طنزهای کم مایه گرایش داشته باشند و چیزی را به مخاطب نشان دهند که خودشان
علاقه چندانی به آن ندارند.