از هر طرف که به آمار نفوذ اینترنت در کشورمان نگاه کنیم، کمبود به چشممان خواهد خورد؛ از ضریب نفوذ ۲۴ درصدی رایانه گرفته تا ضریب نفوذ اینترنتی که هر چقدر هم در شاخصههای تعریفی آن تغییر ایجاد میشود، هنوز هم تعریفی ندارد! در این شرایط، آیا عجیب نیست که با افزایش روزانه کاربرد اینترنت در جامعهمان، به جای اینکه توانمان را صرف توسعه آن کنیم، بر طبل اینترنت ملی بکوبیم؟!
جیپیآراس (به انگلیسی GPRS یا مخفف General Packet Radio Service) یک سرویس اطلاعات موبایل بستهگرا است که برای کاربران تلفن همراه ساخته شده است. این یک سرویس ارزش افزوده جدید در نسل دوم تلفن همراه محسوب میشود که امکان ارسال و دریافت اطلاعات یا داده را روی شبکه تلفن همراه فراهم میسازد. این سیستم در تئوری باید سرعت انتقال اطلاعات بالایی ارائه دهد در حالی که در عمل این سرعت به ۴۰kb/s میرسد و اینجاست که محدودیت سرعت موجب شده که روشی ناکامل و کند برای ارتباط با اینترنت محسوب شود و کاربرد آن به ارسال و دریافت فایلهای متنی، رایانامه (ایمیل) و سرویس پیغام چند رسانهای (MMS) محدود شود. مشکلی که البته در نسلهای بعدی تلفن همراه به کمتر شده اما هنوز در دسترس ما نیست.
تعاریف رسمی در کشورمان، کاربر اینترنت را فردی دانسته که در دوازده ماه گذشته با اتصال به شبکه اینترنت از یکی از خدمات اینترنتی استفاده کرده باشد؛ یعنی در زمان آمارگیری (یک سال) یک بار از اینترنت استفاده کرده باشد؛ با این توجه مدت استفاده فرد از اینترنت مهم نیست و کسانی که یک بار در سال از خدمات اینترنتی مثل مراجعه به سایت رفاهی دات آی آر و ثبت عدم انصرافشان استفاده کرده باشند هم کاربر اینترنت محسوب میشوند، مشروط به اینکه در داخل کشور از اینترنت استفاده کرده باشند!