دریا یا دریاچه آرال که زمانی در مرز قزاقستان و ازبکستان در آسیای مرکزی امتداد داشت و چهارمین دریاچه بزرگ جهان بود، به عنوان یک پهنه آبی وسیعِ درون خشکی از شیلات عمده، جوامع محلی و یک اکوسیستم منحصر به فرد پشتیبانی میکرد.
به گزارش ایسنا، کارشناسان محیط زیست میگویند امروزه، دریای آرال به کمتر از یک دهم وسعت سابق خود کاهش یافته و کشتیهای زنگزده، بنادر متروکه و یک بیابان سمی و پوشیده از نمک از کل آن اکوسیستم منحصر به فرد باقی مانده است.
دفتر برنامه توسعه سازمان ملل متحد، وضعیت دریای آرال را به عنوان «شوکهکنندهترین فاجعه قرن بیستم» توصیف کرده است.
این دریاچه، زمانی تقریبا یک ششم از کل ماهیهای مصرفی در اتحاد جماهیر شوروی را تأمین میکرد اما به تدریج به آبهای جدا شده تقسیم شد. بستر دریاچه هم اکنون قابل رویت است، به بیابان «آرالقوم» تبدیل شده است که اغلب به عنوان جوانترین بیابان جهان توصیف میشود.
آرالقوم بیابانی است که از سال ۱۹۶۰ در بستر آنچه پیش از این دریاچه آرال بود، پدیدار شده است. این بیابان در قسمت جنوبی و شرقی آنچه در کشورهای ازبکستان و قزاقستان از دریاچه آرال به جا مانده قرار گرفته است.
