05 شهریور 1397 – 23:29
سلامت اجتماعی که به چند موضوع خاص محدود نمیشود، دستمایه ساخت فیلمهای زیادی در سینمای ایران قرار گرفتهاند؛ آثاری که در زمره فیلمهای اجتماعی سینمای ایران قرار میگیرند و مخاطبان خاص خودشان را هم دارند.
به گزارش خبرآنلاین، برای عبارت «سلامت اجتماعی» میتوان به اندازه یک کتاب، معنی و مفهوم پشت سر هم ردیف کرد اما شاید سادهترین و در عین حال درستترین معنا این باشد که سلامت اجتماعی یعنی در هر اجتماعی، از یک خانه کوچک گرفته تا یک کشور بزرگ، رفتار یک فرد باعث آزار روحی و آسیب جسمی در حق خودش و دیگران نشود؛ دیگرانی که مهم نیست با او نسبتی دارند یا ندارد.
این موضوع کلی را اگر با جزییات آن بررسی کنیم، میبینیم عجب جهان شمول است و چقدر همه اقشار جامعه میتوانند به آن مبتلا باشند؛ شاید برای همین است که در هر دهه تعداد قابل توجهی از آثار را میتوان مشخص کرد که هر یک به نوعی به این موضوع پرداخته باشند و این گزارش هم به بعضی از این فیلمها نظر کردهث میشود آدمها برای انکار یا فاصله گرفتن از طبقه اجتماعی خودشان، دست به جرم و جنایت بزنند.
«مرهم»، علیرضا داودنژاد
بحران سلامت اجتماعی پیش از همه در میان جوانان است که اهمیت دارد، زیرا آنان به همان اندازه که عصیانگرند، آسیبپذیر هم هستند و «مرهم» با بهانه قرار دادن اعتیاد به شیشه، روایتگر این وجه از موضوع سلامت اجتماعیست. دختری که از خانه فرار کرده و به نقطهای در شمال کشور پناه برده، به این دلیل فاقد سلامت اجتماعی ارزیابی میشود که معتاد شده اما «مرهم» در جست و جوی این است که به عمق این ماجرا نفوذ کند و از همین رو، دریچهای رو به گفت و گوی بین دو نسل میگشاید و اهمیت آن را یادآوری میکند. شاید وارد کردن مادربزرگ این دختر به داستان، مرهمی برای زخمی باشد که هنوز تازه است و چه راهحل خوبی!
انتهای پیام