به گزارشدر این مسیر، معطوف به حمایت از گروه‌های نابرخوردار یا کم‌برخوردار باشد تا همه در یک شرایط برابر به رقابت منصفانه بپردازند تا از بازتولید بی‌عدالتی جلوگیری شود.
همچنین توصیه شد که با توجه به تحولات فزاینده محیطی، نتیجه مشارکت در آموزش عالی نمی‌تواند محدود به کسب دانش‌های نظری تثبیت‌شده یا مهارت‌ها و صلاحیت‌های کسب استخدام باشد، بلکه مناسب است نتیجه درگیر شدن در یک آموزش با کیفیت باشد، تا موجب رشد توانمندی‌های افراد در عرصه‌های مختلف زندگی شخصی، اجتماعی و حرفه‌ای شود.
چنین کیفیتی محقق نمی‌شود، مگر زمانی که دانشگاه به‌عنوان یک نهاد خوداندیش و پویا، همچون یک دیده‌بان به رصد و تحلیل نقادانه تحولات اجتماعی در ابعاد مختلف آن اعم از اقتصادی، محیطی، فرهنگی، نسلی و.. بپردازد و با فهم مداوم کیفیت، آن را در آموزش دانشگاهی منعکس کند.
یافته‌های این مطالعه به صورت مقاله علمی با عنوان «آموزش عالی توده‌ای و چالش صندلی‌های خالی در ایران: یک مطالعه پدیدارشناسانه» در نشریه سیاست علم و فناوری منتشر شده است.