به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، سکوتی که این روزها در فواصل میان شعارها بر فضای دانشکدهها حاکم میشود، سنگینتر از هر فریادی است. راهروهایی که روزگاری محل تضارب آراء و مهد عقلانیت نقادانه بود، اکنون شاهد تقابلهایی است که گویی هیچ میانجیگری را برنمیتابد. دانشجو، در میانه این کارزار فرساینده، خود را در وضعیتی غریب میبیند؛ وضعیتی که در آن میان پتک خشم عمومی جامعه و “سندان” ساختارهای صلب دانشگاهی محصور شده است. این تصویر غبارآلود، نه یک اتفاق تصادفی یا هیجان زودگذر، بلکه فرجام منطقی فرآیندی است که در آن فرد به شکلی سیستماتیک جایگزین تشکل شده است. وقتی نهادهای واسط حذف شوند، رویارویی مستقیم و عریان میان بدنه دانشجویی و ساختار قدرت، اجتنابناپذیر میشود.
تولد رادیکالیسم از دل یک انزوا
هنگامی که تشکلهای دانشحویی برای ابراز مخالفت، نقد و حتی اعتراض مدنی عقیم میشوند، انرژی سیاسی ساحت دانشگاه نابود نمیشود، بلکه طبق قانون بقای انرژی اجتماعی، تغییر شکل میدهد. این انرژی در غیاب کانالهای رسمی، به زیر پوست دانشگاه رفته و در لایههای پنهان، شکلی تهاجمی و غیرقابل پیشبینی به خود میگیرد. در ادبیات جامعهشناسی سیاسی، پدیده «اتمیزه شدن» به وضعیتی اطلاق میشود که در آن افراد پیوندهای سازمانی و هویتهای جمعی خود را از دست داده و به صورت ذرات پراکنده و بیسر، در برابر قدرت قرار میگیرند.