از «حامی» تا «ساعی»؛ سفری در مسیر توانمندسازی

در چهره مربیان، صبر و عشق موج می‌زد و در نگاه دختران، اشتیاقی دیده می‌شد که هر بیننده‌ای را به تحسین وا می‌داشت. اینجا بیش از هر جا آموختیم که توانمندسازی، یعنی ساختن فردا؛ فردایی که از کلاس‌های کوچک، اما سرشار از امید آغاز می‌شود.

گاهی مقصد سفر، نه شهری تازه که دنیایی تازه است؛

از «حامی» تا «ساعی»؛ سفری در مسیر توانمندسازی

بهزیستی
در روز‌های هفته بهزیستی، مسیرمان به بابل رسید؛ جایی که پشت دیوار‌های دو مرکز «حامی» و «ساعی»، روایت‌هایی جریان داشت که با هیچ گزارش آماری نمی‌توان آنها را توصیف کرد.
شنبه ۲۷ تير ۱۴۰۵ – ۲۲:۵۷

نخستین ایستگاه، مرکز پیش‌مهارتی و پیش‌حرفه‌ای «حامی» بود؛ مرکزی برای دختران بالای ۱۴ سال دارای معلولیت ذهنی.

در سکوت کلاس‌ها، امید تدریس می‌شد. هر میز، کلاس درس زندگی بود و هر تمرین، گامی به سوی استقلال. دخترانی که شاید روزی جامعه آنان را تنها ببه جای ترحم، همراهی کنند، آن‌گاه معلولیت پایان راه نخواهد بود؛ بلکه آغاز مسیری برای شکوفایی استعداد‌هایی است که سال‌ها چشم‌انتظار دیده شدن بوده‌اند.

این بازدید، تنها عبور از یک مرکز به مرکز دیگر نبود؛ سفری بود از نگاه حمایتی صرف به نگاه توانمندساز؛ سفری که بار دیگر به ما یادآوری کرد رسالت بهزیستی، تنها ارائه خدمت نیست؛ بلکه خلق فرصت برای شکوفایی انسان‌هاست.

در بهزیستی باور داریم که توانمندسازی، جایگزین ترحم، استقلال، جایگزین وابستگی و فرصت، جایگزین محدودیت است. هر جا فرصت خلق شود، استعداد‌ها شکوفا می‌شوند و هر جا کرامت انسان حفظ شود، جامعه یک گام به عدالت اجتماعی نزدیک‌تر خواهد شد؛ و شاید زیباترین سوغات این سفر، همین باور باشد: جامعه‌ای که فرصت می‌آفریند، هیچ انسانی را پشت محدودیت‌هایش جا نمی‌گذارد.

رقیه رحمانی

مدیرکل بهزیستی استان مازندران

منبع  : بازارکار جهاد دانشگاهی

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *