در میان انبوه آثار صحنهای چهلوچهارمین جشنواره تئاتر فجر، سه نمایش «نسل سکوت»، «یتیمچه» و «فروید» با وجود تفاوتهای ژانری و محتوایی، نقطه اشتراک مهمی داشتند؛ تلاش برای ورود به لایههای عمیقتر روح و روان جامعه و فرد.
«نسل سکوت» با نگاهی نوستالژیک و عاطفی به دوران دفاع مقدس، تلاش کرد تا خاطرات یک نسل را زنده کند؛ اثری که اگرچه از نظر ساختاری با چالشهایی روبهروست اما حس و حال خاص خود را دارد. در سوی دیگر، «یتیمچه» با قلم کهبد تاراج و بازی درخشان افسانه چهرهآزاد، به دلِ روابط خانوادگی و تابوهای اجتماعی زده است تا تصویری تلخ اما واقعی از آسیبهای پنهان در بطن خانوادههای ایرانی ترسیم کند. و اما «فروید»؛ نمایشی که با رویکردی سینمایی و فلسفی، مرزهای تئاتر سنتی را درنوردیده است و مخاطب را به سفری در اعماق ناخودآگاه برد.
در ادامه، به نقد و بررسی این سه اثر خواهیم پرداخت و نقاط قوت و ضعف هر کدام را مورد واکاوی قرار میدهیم.