اقتصاد ۲۴ – برای خودش در دهه ۶۰ برو و بیایی داشت و بچههای پایین شهر از اینکه بچه محلشان در تیم مطرح پایتخت بازی میکند به خودشان میبالیدند. او یکی از بازیکنان دو تیم مطرح تهرانی بود و همبازی فوتبالیستهای بسیار بزرگ دهه ۶۰ از سلطان تا آقای گل، اما بعد از خداحافظی از مستطیل سبز، دنیا روی خوش به او نشان نداد و بازیکن معروف کارش به کارتن خوابی و طرد خانواده رسید.
در ادامه گفتگو با بازیکن سابق تیم پر طرفدار تهران در دهه ۶۰ را میخوانید.
*خودت را معرفی کن؟
-هادی (مستعار) ۵۵ ساله هستم.
*از خودت بگو؟
-از یک خانواده پر جمعیت در محله جوادیه هستم، پدرم در بازار میوه غرفه داشت و همه اعضای خانواده شغل او را ادامه دادند، جز من.
*چرا تو به آن سمت نرفتی؟ پول خوبی دارد.
-بله درآمدش خیلی خوب است، اما من عاشق توپ و فوتبال بودم. من سرکش بودم و میخواستم دنبال علاقه ام بروم.
*به علاقه و هدفت رسیدی؟
-بله. در دهه ۶۰ همبازی بازیکنان بزرگی شدم و به بهترین تیم تهران و ایران رسیدم. درست است که زیر نام اسطورهها بودم، ولی برای خودم شهرتی دست و پا کردم و حداقل در محله جوادیه و محلههای اطراف همه من را میشناختند.
*کی بازنشسته شدی؟
-سال ۶۸ یا ۶۸ بود که مصدوم شدم و بعدش تحمل کردم تا خوب شوم و به میادین بیایم، اما نشد و سال ۷۱ از فوتبال خداحافظی کردم.
*بعدش چه شد؟
-در سالهای آخر فوتبالم ازدواج کرده بودم و یک فرزند داشتم و سرگرم خانواده شدم، اما نشد.
بیشتر بخوانید: دسترسی به مواد مخدر در تهران چقدر زمان میبرد؟