اگر بخواهیم ۲۲ بهمن را در پیوستار تاریخی ایران قرار دهیم، باید آن را با قیامهای «تنباکو» و «۳۰تیر ۱۳۳۱» مقایسه کنیم. در این رخدادها، هرگاه «مرجعیت دینی» و «اراده مردمی» با یکدیگر پیوند خوردند، پیروزی آمد. تفاوت بزرگ ۲۲ بهمن در آن است که این حرکت به یک «نهاد» تبدیل شد. انقلاب اسلامی با تکیه بر آیینهای مذهبی- ملی اجازه نداد که حافظه تاریخی ملت دچار لکنت شود
جوان آنلاین: در روزهایی که بر ما میگذرد، پارهای از رخدادها ما را به اعماق تاریخ این مرز و بوم میبرد و وقایع تلخ و شیرین فراوانی را تداعی میکند. راهپیمایی کمنظیر ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ را میتوان در عداد این دست رویدادها قلمداد نمود. در مقال پی آمده سعی شده است تا این مهم تبیین شود که این همایش عظیم در ذات خویش، تا کجا میتواند اُفت و خیزهای این کشور در دهههای پیشین را بازبنمایاند؛ امید آنکه مفید و مقبول آید.
چرا ۲۲ بهمن یک تقویم نیست، بلکه یک تاریخ است؟
در تقویمهای سیاسی جهان، روزهای ملی معمولاً نمادی از یک خاطره دور هستند؛ روزی که سربازی پرچمی را برافراشته یا قراردادی امضا شده یا نظام جدیدی زمام امور را به دست گرفته است، اما ۲۲ بهمن در ایران، جنسی متفاوت دارد. برای فهم دقیق آنچه در بهمن ۱۴۰۴ و در چهل و هفتمین سالگرد انقلاب گذشت، نباید به لنز دوربین خبرنگاران رسانههایی، چون AFP یا رویترز بسنده کرد. برای فهم این حضور باید به عقب برگشت؛ به ریشههای یک «دشمنی تاریخی» و یک «میراث ملی.» ۲۲ بهمن امسال، تنها یک راهپیمایی نبود، بلکه «مانور قدرت» در میانه یک جنگ سرد نوین و پاسخی تاریخی به یک سده دخالت بیگانگان در امور ایران بود.
تبارشناسی دشمنی از کودتا تا تحریم