گروه فرهنگ و هنر – محسن شهمیرزادی: چند سالی میشود ماجرای شعرخوانی پیش از نماز عید فطر تبدیل به یکی از حواشی مهمتر از متن این روز مبارک شده است؛ ماجرایی که امسال نیز تداوم داشت و البته تغییر یافتن مداح مراسم بر حواشی آن افزود؛ حواشیای که به نظر حضور محمود کریمی و قرائت شعر وی را نیز تحت تاثیر قرار داد. در حالی که مضمون شعری که این مداح اهل بیت از تریبون مصلای تهران خواند با اشعاری که در سالهای گذشته قرائت شد دارای اشتراکات بسیاری بود، با این وجود عدم پخش تمام آیین شعرخوانی مراسم از تلویزیون و انتشار بخشی از آن موجب شد بازخوردهای کمتری نسبت به اشعار پیشین خوانده شده شکل بگیرد؛ اشعاری که علاوه بر شکل و ساختار صحیح، در محتوا نیز غنی بود و از همین رو مورد توجه و اقبال مخاطبان قرار گرفت. در ادامه نگاهی خواهیم داشت به شعر خوانده شده پیش از نماز عید فطر امسال به همراه انتشار نسخه کامل شعر که برای نخستینبار در «وطنامروز» منتشر خواهد شد.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از وطن امروز، اشعاری که محمود کریمی در لحظات پیش از آغاز نماز عید فطر قرائت کرد به جهت موضع صریح و انقلابی و در عین حال ادبیات وحدتبخش مقتضی این ایام، مورد توجه بسیاری از حاضران در محل اقامه نماز عیدفطر قرار گرفت؛ شعری که از جهت اسلوب شاعرانه و مفاهیم دربرگیرنده با مخاطبان خود تناسب داشت. در نماز عید فطر طیفهای مختلف فرهنگی، اجتماعی و سیاسی حضور پیدا میکنند و از همین رو ادبیات شعر باید با زبانی عامهفهم و عامهپسند روایت شود. سادگی بیان و صراحت لهجه در این شعر موجب شد طیفهای مختلف مردم با آن ارتباط برقرار کنند. این سادگی بیان البته از انسجام شعر و قوت ادبی آن نکاسته بود و از این رو میتوان «از این صفوف اول» را شعری تحسینآمیز دانست. از سوی دیگر مضامین متعددی در این شعر مطرح شده؛ تقریبا هر بیت و حتی هر مصرع به مسالهای مجزا میپردازد و گسترهای وسیع از مواضع فرهنگی، سیاسی و اجتماعی را در بر میگیرد. مضامین اجتماعی تقریبا 35 درصد شعر را در بر میگیرد و 65 درصد باقیمانده به مسائل فرهنگی، اقتصادی و سیاسی میپردازد. بنابراین شعر خوانده شده در نماز عید فطر امسال را میتوان بیشتر دغدغهمند مسائل اجتماعی جامعه دانست که حول محور «وحدت و تعاون اجتماعی» سروده شده است. بیتهای متعددی از این شعر به مساله لزوم وحدت جامعه در برهه کنونی اختصاص پیدا کرده است:«یک بام و دو هوا نه، فریاد بیصدا نه/ از یکدگر جدا نه، بر بیبها، بها، نه» یا «با خویش مهربانی، با غیر، خصم جانی/ بیاعتنا به درد زخم زبان شنیدن».