گروه اجتماعی – سید محسن عبداللهی: اگر نگاه دقیقی به برخی اتفاقات زیست محیطی در سال های اخیر مانند خشکی رودخانه زاینده رود، آلودگی هوا در یزد یا تخریب جنگل های منطقه سراوان رشت داشته باشیم، متوجه یک مساله بسیار مهم می شویم. در دو مورد از مثال های بالا یعنی خشکی زاینده رود و آلودگی هوای یزد و اردکان، مشکل اصلی نه در خشکسالی و کمبود بارش ها بلکه در توسعه نامتوازن و بیش از ظرفیت های طبیعی آن مناطق است.
به گزارش بولتن نیوز، علت اصلی چنین اتفاقی هم به این امر باز می گردد که به عنوان مثال در دوره ای رییس جمهوری اهل استان یزد و شهر اردکان بر سر کار می آید و تمام اعتبار خود را خرج توسعه زادگاهش می کند بدون توجه به اینکه اساسا آن منطقه به لحاظ فرهنگی، شهری و امکانات طبیعی ظرفیت های توسعه صنعتی، آن هم از جنس صنایعی که امروز در منطقه یزد و اردکان فعال هستند را دارد یا خیر.
یک جستجوی ساده در اینترنت نشان می دهد که شهر کوچک اردکان امروز چه میزان از افراد غیر بومی با فرهنگ های مختلف را در خود جای داده است. در کنار این افزایش جمعیت غیرمنطقی در منطقه ای کوچک، تعداد فراوان کارخانه های آب بر که در کنار مصرف فراوان آب در یک منطقه کویری، حجم فراوانی از آلاینده ها را نیز تولید می کنند، موجب شده تا منطقه دشت یزد _ اردکان تبدیل شود به نقطه ای که امروز همه از آلودگی هوا و کم آبی در آن رنج می برند و مسئولان استانی تازه به فکر چاره اندیشی برای وضع فعلی بیافتند.