در پی رونمایی از سرود رسمی تیم ملی فوتبال ایران با صدای «سالار عقیلی» و آهنگی از «بابک زرین» در آیین بدرقه تیم ملی فوتبال ایران در راه جام جهانی فوتبال 2018 مسکو در تالار وحدت و برخی انتقادها نسبت به این سرور، سایت ایران پژواک سرود «11 ستاره» را با سه اهل فن و متخصص در حوزه موسیقی و نوازندگی به نقد و بررسی گذاشته است.
سعیده ساجدی نیا – سایت ایران پژواک؛ «ای جان و ای جانان من؛ ای عشق جاویدان من؛ نامت طنینانداز شد ایران من ایران من؛ تاریخ از روز ازل شعری که میخواند تویی؛ آنسوی برد و باختها نامی که میماند تویی؛ ایران با تو همپیمان شدن زیباست؛ عشق تو در سینه پابرجاست…»
با این ابیات آغاز میشود؛ نام قطعهاش، «11 ستاره» است؛ سازهای ارکستر سمفونیک و ارکستر ملی کنار یکدیگر استفاده شدهاند و شهرداد روحانی، رهبریاش میکند و سالار عقیلی، خواننده اثر است که درباره اجرای این سرود گفته بود: همنشینی این دو ارکستر به این دلیل است که کاری که ما قرار است انجام بدهیم، هم ملی و هم فراملی است و در آثاری که من اجرا میکنم به حضور سازهای سنتی هم نیاز است.
سرانجام یکشنبه – سیام اردیبهشتماه – سرود رسمی تیم ملی فوتبال ایران با صدای «سالار عقیلی» و بر اساس آهنگی از «بابک زرین» در آی؛ برای حمایت و دیگر هیچ! در زمان مبارزههای سخت و نفسگیر و جهت اهدای روحیه به مخاطب خود، آیا میتوان با یک ریتم آرام سخن گفت؟ فرض را بر این بگیریم که اصلا انتخاب سالار عقیلی درست بوده است، اما این موسیقی چرا!؟ ایران اساطیری را فقط میتوان در این سبک از موسیقی تصور کرد، نه تیم ملی فوتبال را در زمین مبارزات بینالمللی! چنین موسیقی آرام و غمانگیزی فقط میتوانست در سریالی همانند معمای شاه استفاده شود، حتی نمیتوان تصور کرد که تیتراژ شکست تیم ملی ایران در جام جهانی نیز چنین موسیقی خوابآوری باشد!