چندنرخی بودن ارز سالهاست خون اقتصاد ایران را میمکد و سفره مردم را کوچکتر میکند. این نظام معیوب، کارخانه تولید رانت و سودهای بادآورده برای عدهای محدود بوده و نتیجهاش، از بین رفتن رقابت، فربهتر شدن غیرمولدها و تشدید تورم است.
شکاف بین نرخ ترجیحی و آزاد، به جای اینکه بازتاب بهرهوری یا نوآوری باشد، تنها «پاداش دسترسی به ارز ارزان» بوده؛ پاداشی که از جیب دولت و مردم تامین شده است. واردکنندهای که کالا را با نرخ ارزانتر آورده، همان جنس را بر مبنای نرخ آزاد فروخته و میلیاردها تومان سود بیدردسر به جیب زده است. حالا سیاست «تکنرخی شدن ارز» بهعنوان جراحی بزرگ برای قطع دست رانتخوارها روی میز است.