۱۴۰۴/۱۲/۱۵ ۰۲:۰۳
پرسش:
اگر یک نفر به همسرش وابستگی شدید پیدا کند و عاشقش شود ازنظر اخلاقی بد است؟
پاسخ:
عشق و دوستداشتن یکی از زیباترین موهبتهای الهی است که خداوند مهربان با نظر لطف خویش به انسان عطا نموده است. از میان انواع محبت و عشق، حلالترین آن عشق به همسر است. عشق به همسر ذاتاً نهتنها غیراخلاقی نیست، بلکه در صورتِ درست بودن جهت، ساختار و مرزها، فضیلت اخلاقی و کمال انسانی محسوب میشود. نزدیکی و پیوند عاطفی میان زوجها یکی از ارکان اساسی ازدواج موفق و تربیت سالم فرزندان است. این پیوند به زوجین کمک میکند خود را نه دو فرد جدا، بلکه یک واحد همدل ببینند. بااینوجود آیا وابستگی شدید عاطفی به همسر امری معقول است؟
برای رسیدن به پاسخ این پرسش لازم است نکاتی مطرح شود. تبیین مفهوم وابستگی عاطفی و تشریح انواع آن میتواند ما را در رسیدن به پاسخ این پرسش کمک کند.
وابستگی افراطی
وابستگی افراطی به همسر به وضعیتی گفته میشود که در آن فرد بهطور بیشازحد به همسر خود متکی است و انتظار دارد تمام یا بخش عمدهای از نیازهای عاطفی، روانی و گاه جسمانی او صرفاً از طریق همسر تأمین شود. در این حالت، فرد احساس امنیت، ارزشمندی و آرامش خود را وابسته به حضور، توجه و تأیید همسر میداند.
عشق ممدوح و مذموم
انسان بهطور فطری طالب کمال است و محبت، تجلی این طلب است. در نگاه اسلام ارزش هر عمل به میزان تقربی است که آن عمل نتیجه میدهد. به همین دلیل عشق در وجود انسان زمانی مورد تأیید است که همسو با نظام احسن باشد. عواطف و احساسات نیز به شرطی که بهواسطه عقل مدیریت شوند جایز شمرده میشوند؛ بنابراین عشق به همسر اگر انسان را به آرامش، مسئولیتپذیری و قدمگذاشتن در مسیر کمال برساند عشقی ممدوح تلقی میشود. عشقی که انسان را از خدا غافل نکند و در آخرتگرایی اختلال ایجاد ننماید، نهتنها مذموم نیست، بلکه میتواند عبادت باشد و بالعکس اگر وابستگی به همسر، جای محبت الهی را بگیرد یا موجب ترک تکالیف شود، هرگز تأیید نمیشود.