به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «اردیبهشت»، در تقویم فرهنگی ایران، فقط یک ماه نیست؛ فصل دیدار با کتاب است. ماهی که با بوی کاغذ، جلدهای تازه، صفهای طولانی کتابدوستان و راهروهای شلوغ نمایشگاه کتاب تهران معنا پیدا میکرد. سالها، مصلی تهران در روزهای اردیبهشت، به پاتوق بزرگ عاشقان کتاب تبدیل میشد؛ جایی که از هر گوشهاش صدای ورق خوردن کتاب، گفتوگو درباره تازههای نشر و شوق خرید و کشف به گوش میرسید. اما امسال، حال و هوای آشنای سالهای پیش در کار نیست. نمایشگاه کتاب در قالب مجازی برگزار میشود و شور و شوق حضوری، جای خود را به مرور صفحههای اینترنتی داده است؛ تغییری که هرچند ناگزیر، اما برای بسیاری از کتابدوستان، چیزی از جنس دلتنگی به همراه دارد. در این میان، نبود یک چهره بیش از همیشه حس میشود؛ چهرهای که سالها با کتاب زیست، با نویسندگان نشست و برخاست داشت، کتاب را نه یک سرگرمی، بلکه یک ضرورت میدانست و هر سال، وقتی نمایشگاه کتاب برپا میشد، بخشی از وقت خود را به بازدید از آن اختصاص میداد.
بنابر روایت شبستان، آیتالله العظمی سیدعلی حسی اما حقیقتی بنیادی همچنان پابرجاست: کتاب زنده است، اگر خواننده زنده باشد. و در این میان، یاد آیتالله خامنهای(ره)، یادآور این حقیقت است که کتابخوانی فقط یک عادت شخصی نیست؛ یک زیست فرهنگی است، یک روش فهم جهان است و گاه یک مسئولیت اجتماعی.او از آندست شخصیتهایی بود که کتاب را نه برای انباشتن اطلاعات، بلکه برای ساختن فهم، جهت دادن به اندیشه و گشودن راه در برابر جامعه میخواست. از همین رو، آثار برجایمانده از او، فقط کتابهایی برای قفسهها نیستند؛ بخشی از میراث فکری و فرهنگی معاصر ایراناند.
اردیبهشت هر سال، با نمایشگاه کتاب شناخته میشود؛ اما برای بسیاری از کتابدوستان، این ماه با یاد مردی معنا میگیرد که کتاب را دوست داشت، میخواند، میفهمید و از آن برای ساختن جهان بهتر سخن میگفت. امروز اگر مصلی تهران دیگر بهشت کتابخوانها نباشد، صفحات همین کتابها هنوز میتوانند آن بهشت را در ذهن و دل مخاطبان زنده نگه دارند.