ارتباط گناه با رحمت الهی، توبه یا شفاعت در قیامت

امید به رحمت و شفاعت، مجوزی برای گناه نیست؛ زیرا گناه روح را آلوده و توفیق توبه را سلب می‌کند، در حالی که اوج بندگی، پرستش عاشقانه است، نه معامله با بهشت وجهنم

۱۴۰۵/۰۵/۳۰ ۲۳:۳۴

امید به رحمت و شفاعت، مجوزی برای گناه نیست؛ زیرا گناه روح را آلوده و توفیق توبه را سلب می‌کند، در حالی که اوج بندگی، پرستش عاشقانه است، نه معامله با بهشت وجهنم

پرسش:

 اگر انسان‌ها در نهایت با رحمت الهی، توبه یا شفاعت به بهشت راه می‌یابند، چه دلیلی برای پرهیز از گناه وجود دارد و چرا باید این‌قدر سختی کشید؟

پرسش:

پاسخ :

یکی از پرسش‌های مهم و پرتکرار در مسیر دینداری، چراییِ تحمل سختی‌های بندگی و پرهیز جدی از گناهان است. ذهن انسان گاه با این شبهه روبرو می‌شود که اگر خداوند «ارحم‌الراحمین» است و درهای رحمت الهی از طریق راهکارهایی چون توبه و شفاعتِ اولیای الهی همواره به روی بندگان باز است، چه ضرورتی دارد انسان در دنیا خود را در تنگنای احکام دینی و شرعی قرار دهد؟ اگر سرانجامِ کار، ورود به بهشت و رستگاری با فضل خداست، چرا باید از برخی لذت‌ها چشم‌پوشی کرد و بار سنگین تکالیف و مجاهده با نفس را بر دوش کشید؟ آیا امید به رحمت نهایی، مجوزی برای سهل‌انگاری در دنیا نیست؟ در این نوشتار در قالب نکاتی به این مسائل می‌پردازیم.

نکتۀ اول: عواقب برزخی گناه، تجسم اعمال و محدودیت توبه و شفاعت

منبع  : مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

برای مشاهده کامل مطب کلیک کنید

 

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *