حمید غفاریان منتقد سینما در یادداشتی به فیلم سینمایی «ارادتمند؛ نازنین بهاره تینا» ساخته عبدالرضا کاهانی پرداخته است.
سوره سینما – حمید غفاریان: «ارادتمند؛ نازنین بهاره تینا» فیلمی که در سال نودوپنج به کارگردانی عبدالرضا کاهانی ساخته شد، فیلمی که در کنار فیلم «خانم یایا» و «استراحت مطلق» جزو ضعیفترین فیلمهای کارگردانش است، فیلمسازی که در شرایطی خود را قرار داد تا «سانسور» را سپر فیلمهای بدش کرد و از این راه برای خود صاحب یک جایگاه شد اما حالا با دیده شدن این فیلم و واکنشها به ضعف جدی ساختاری و محتوایی آن، نوع دیگری از برخوردها با وی را رقم زده است، به طوری که برخی از منتقدان حامیاش هم از او اعلام برائت کنند.
فیلم روایت سه زن را دارد که به دنبال اخاذی از مردان هستند تا بتوانند امورات خود را پیش ببرند اما فیلم از حجم بالای آشفتگی و ضعف کارگردانی در اجرا بهشدت آسیب دیده است و دوربین میخواهد واقعگرایی از شرایط این سه زن را در موقعیتهای مشابه داشته باشد که دست هرکدام از آنها هم رو است، فیلمنامه ابتدا از شخصیتپردازی و خلق درام آسیب میبیند و بعد در گرهافکنی و گرهگشایی که حلقه اصلی درام است و این حلقه اصلاً در فیلمنامه و داستانپردازی جایی ندارد و تنها دوربین به دنبال بازیگران است ، دائماً هم از صحنههایی صحبت میشود که در فیلم نیست، پس منطق ساخت چنین فیلمی برای پرده بزرگ که مانند نمایش رادیویی از وقایع میگوید، چیست؟! یک نمایش رادیویی از گذشته و حال و آینده آدمهایی که همه تیپ هستند و نمود عملکردشان را باید در خارج از فیلم جستجو کرد، حتی تلاش فیلمساز برای ربط شخصیتها به هم به جایی نمیرسد.