
به گزارش مجله خبری نگار، در پهنه فرهنگ ایرانزمین، آثار و پژوهشهای ادبی، الزاماً درگرو تفکّرات و اندیشههای دانشآموختگان زبان و ادبیات فارسی نبوده است. حدّاقل در دوران معاصر، داستانها، رمانها و غزلیات نابی وجود دارد که صاحبان آن، پزشکان و متخصّصان علوم غیرادبی بودهاند. دهها شاعر و قصّهنویس را میشناسیم که ادبیات نخواندهاند؛ اما مردم با شعر و قصههای آنها سالها زندگی کردهاند. نویسندگانی همچون غلامحسین ساعدی، محمود دولتآبادی و شاعرانی مانند اخوان ثالث و فریدون مشیری از این جملهاند. بهعنوانمثال، اخوان ثالث هنرآموز دبیرستان بود و تعدادی دیگر در رشتههای مختلفی بهجز ادبیات تحصیلکرده بودند، اما هرکدام از آنان در ساحت زبان و ادبیات فارسی، بزرگانی تکرار نشدنی هستند.
