«قایق سواری در تهران» یکی از محبوبترین فیلمهای جشنواره امسال است که نمایشش با استقبال مخاطبان همراه شده و چندین سانس فوق العاده جشنواره را به خود اختصاص داده است.
فیلمی که بخش هایی از آن یادآور یکی از فیلم های نوستالژیک سینمای ایران است. قراری که رفقای قدیمی در ابتدای فیلم می گذارند و هر سال در ۲۸ اسفند ماه دور هم جمع می شوند ارجاعی است به «ضیافت» مسعود کیمیایی که ۳۰ سال پیش در چنین روزهایی در جشنواره چهاردهم فجر به نمایش درآمد.
نقش مهم پیمان قاسمخانی
«زیبا صدایم کن» اقتباسی از رمان نوجوانانه محبوب فرهاد حسنزاده بود و «قایق سواری در تهران» که نامش از مجموعه شعر معروف محمد علی سپانلو وام گرفته شده بر اساس فیلمنامه ای از پیمان قاسمخانی ساخته شده است. این یعنی صدرعاملی در این سال ها بیش از گذشته به «متن» در آثارش اهمیت داده و به درستی متوجه شده دلیل عدم توفیق فیلم هایش پس از «من ترانه ۱۵ سال دارم» بیشتر به فیلمنامه برمی گشته تا اجرا.
«قایق سواری در تهران» مانند «زیبا صدایم کن» عاشقانه ای است درباره تهران. با این تفاوت که ظاهراً این بار با فیلمنامه ای پر و پیمان تر سر و کار داریم. با دو شخصیت محوری مهران (پیمان قاسمخانی) و هدیه (سحر دولتشاهی) و قرار سالیانه رفقای قدیمی که تداعی کننده «ضیافت» کیمیایی هم هست. در شرایطی که سینمای متفاوت ایران سال هاست زیادی جدی و در مواردی عبوس به نظر می رسد، ظاهراً «قایق سواری در تهران» فیلم دلنشین و شیرینی از کار درآمده است.