پیش از این، فشار سیاسی بر ایران از طریق تصویب قطعنامه پیشنهادی سه کشور اروپایی انگلیس، فرانسه، آلمان و امریکا علیه برنامه صلحآمیز هستهای کشورمان، در شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی وارد شده بود، بنابراین مشاهدات، افق همکاری ایران با آژانس بینالمللی انرژی اتمی دچار تلاطمهای تمام ناشدنی است و ایران باید سیاستهای بازدارنده و تهاجمی را در قبال آژانس که بازوی مداخله امریکا و غرب در مسائل هستهای شده و مقدمات ورود امریکا را برای مسائل جدیتر فراهم میکند، اتخاذ کند
جوان آنلاین: با وجود آنکه راستیآزمایی فعالیتهای اتمی ایران حتی در برابر زیادهخواهی و سیاسیبازیهای آژانس بینالمللی مؤید صلحآمیزبودن آن بوده است، اما گویا این سازمان مدعی بیطرفی در بحرانهای زمانی، خود را همراستا با تهدیدات امریکا و رژیمصهیونیستی قرار میدهد. در حال حاضر نیز که ترامپ کارزار تهدیداتش را تشدید و فشار حداکثری علیه ایران را همچنان تأیید کرده و از سوی دیگر، تهدیدات موشکی ایران در «جنگ وجودی» رژیمصهیونیستی، مهم تلقی میشود، گزارشهای آژانس هم سمت و سوی مغرضانهای گرفته است. آخرین گزارش آژانس تلاش کرد تصویری مخدوش از صلحآمیز بودن فعالیتهای هستهای ارائه دهد. در گزارش محرمانه آژانس ادعا شده است: «افزایش قابل توجه تولید و انباشت اورانیوم با غنای بالا از سوی ایران، بهعنوان تنها کشور غیرهستهای که چنین مواد هستهای تولید میبر جاهطلبیهای غرب شود، اکنون میتواند با تصویب قوانینی جامع و فراگیر در قالب فشار بر آژانس و افزایش فعالیتهای هستهای در برابر این تحرکات بازدارندگی ایجاد کند.
قانون اقدام راهبردی در سال ۱۳۹۹ نمونه موفقی است که بارها رهبر انقلاب از این قانون حمایت کرده و بیان داشتهاند: «این قانون به نفع ماست، به نفع کشور است و به نفع صنعت هستهای است.»، اما برخی، چون حسن روحانی، رئیسجمهور و ظریف وزیر خارجه سابق همچنان راه مخالفت با آن را در پیش گرفتهاند. محمدجواد ظریف در زمان رقابتهای انتخاباتی اعلام کرده بود: «اگر قانون اقدام راهبردی مجلس شورای اسلامی و مخالفت رژیمصهیونیستی نبود، میتوانستیم با بایدن توافق هستهای را احیا کنیم، در واقع اگر قانون مجلس نبود بعد از پایان دوره ترامپ توافق هستهای احیا میشد.»
بنابراین دو راهکار در برابر مسئولان امر قرار دارد؛ نخست گذر از عناصر داخلی که همواره در برابر خواستههای غرب منعطف هستند و به آنها اعتماد دارند و دوم اتخاذ سیاست و تصویب قانونی فراگیر و جامع که به محض زیادهخواهی آژانس بینالمللی اتمی قابلیت اجرا داشته باشد و منوط به بازههای زمانی خاص نباشد.