طبق اعلام ستادخبری سیودومین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان، احمد وکیلی، نقاش و مدرس با سابقه، که به گفته خود در ۶۵ سالگی تجربه داوریهای فراوانی داشته، داوری در هنر را یکی از دشوارترین کارها میداند. او میگوید: با خودم عهد کرده بودم دیگر داوری نکنم، اما باز هم مسئولیتش را به دوش ما گذاشتند. پشت هر اثر یک دل و احساس وجود دارد که با یک تلنگر میشکند. در مرحله آخر که باید انتخاب کنی این اثر باشد و آن یکی نباشد، دل یک نفر شکسته میشود و من هیچوقت از این کار راضی نیستم.
وکیلی که سالهاست در کنار فعالیت هنری به آموزش نیز پرداخته، آثار جشنواره جوانان را متعلق به نسل ۱۸ تا ۲۵ ساله از شهرها و استانهای مختلف دانست و تنوع فرهنگی و تجربههای متفاوت زندگی آنان را از ارزشهای جشنواره برشمرد. با این حال، او نقدی قدیمی را یادآور شد و افزود: تهران همچنان مرکزیت دارد و این برای یک جامعه دموکراتیک شایسته نیست. هرچند در سالهای اخیر وضعیت کمی بهتر شده و آثار خوبی از شهرستانها آمده، اما هنوز بخش زیادی از شرکتکنندگان دانشجویان دانشگاههای تهران هستند. جشنواره باید فضای یکسانی برای همه جوانان ایرانی ایجاد کند، چه تحصیلکرده هنر باشند و چه نه.
این هنرمند ادامه داد: با دبیر جشنواره و دیگر دوستان صحبت کردم که بین دو جشنواره، سه تا چهار ورکشاپ برگزار شود، بهویژه برای بچههای شهرستان. این کار حتی از خود جشنواره مهمتر است. بارها نوابغی پیدا شدند، اما، چون نتوانستیم آنها را حفظ کنیم، در جامعه مستحیل شدند و از بین رفتند. وجود یک دبیرخانه دائمی میتواند این بچهها را دنبال کند، برایشان ورکشاپ و نمایشگاه بگذارد و مانع از گم شدن استعدادهایشان شود.