به گزارش تابناک، احمد توکلی متولد 1330 در بهشهر بود؛ شهری در شمال ایران که فضای آن در دهههای چهل و پنجاه، یکی از کانونهای فعالیت نیروهای مذهبی و سیاسی محسوب میشد.
او تحصیلات خود را در رشته مهندسی برق در دانشگاه شیراز آغاز کرد، اما در جریان اعتراضات دانشجویی علیه حکومت پهلوی، از دانشگاه اخراج شد و چند نوبت توسط ساواک بازداشت و زندانی شد. دوران حبس، نقطه عطفی در زندگی سیاسی او بود و باعث فاصله گرفتنش از برخی گروههای سیاسی شد که پیشتر با آنها همکاری داشت.
با پیروزی انقلاب اسلامی، احمد توکلی به سرعت وارد ساختارهای جدید شد. در نخستین سالهای انقلاب، مسئولیتهایی، چون ریاست شهربانی، دادیاری و دادستانی انقلاب در بهشهر را برعهده گرفت. او در اولین دوره مجلس شورای اسلامی، به عنوان نماینده بهشهر انتخاب شد و در همان دوره عضو هیئت رئیسه مجلس نیز بود.
در ادامه در دولت شهید رجایی و نخست وزیری میرحسین موسوی، به عنوان وزیر کار و سخنگوی دولت منصوب شد، اما در سال 1362 به دلیل اختلافات شدید با رویکرد اقتصادی دولت استعفا داد؛ استعفایی که خودش بعدها آن را تلاشی برای جلوگیری از دودستگی در تیم اقتصادی کابینه توصیف کرد.
توکلیانی عمر، به دلیل ابتلا به بیماری مزمن، کمتر در محافل عمومی دیده میشد و عمدتاً در جلسات مجمع تشخیص مصلحت نظام حضور پیدا میکرد. با این حال، تحلیلهای اقتصادی و سیاسی او همچنان در رسانهها بازتاب مییافت و مورد توجه جریانهای مختلف فکری قرار میگرفت.
توکلی از جمله شخصیتهایی بود که با حفظ پایبندی به اصول فکری خود، همواره در نقد ساختارهای قدرت، رانت، و فساد بیپروا سخن گفت.
همین ویژگی، او را به چهرهای متمایز در میان همقطاران سیاسیاش بدل ساخت؛ سیاستمداری با سابقه امنیتی و اجرایی، اما با دغدغههایی روشنفکرانه، اقتصادی و اصلاحطلبانه در درون گفتمان اصولگرایی.
احمد توکلی چهارشنبه یکم مرداد ماه 1404 دار فانی را وداع گفت.