این پروژه در دو فاز کلی پی گرفته میشود، به این صورت که در یک فاز، ۱۰ یا ۱۱ حلقه چاه عمیق احداث و با کمک خطوط انتقال، آب به شهرستان مجاور منتقل خواهد شد و در فاز دیگر، ساخت سد در دستور کار قرار میگیرد تا آب شرب مردم شهرستان مبدا تامین شود؛ پروژههایی که محل احداث آنها دشتی است که در رده دشتهای با وضعیت بحرانی قرار دارد و هرگونه برداشت آب از آن ممنوع است!
رشید مجدد- هرچه بحران آب در کشور بیشتر خودنمایی میکند و در مناطقی به وضعیت بحرانی نزدیک میشود، مراجعه به تصمیمات و راهکارهای مشکل ساز بیشتر میشود؛ اتفاقاتی که ماجرای ذیل یک نمونه قابل تامل از آنها محسوب میشود.
به گزارش «تابناک»، سال ۱۳۸۷، در سفر استانی دولت دهم به استان گلستان، در میان انبوه طرحهای مصوب، طرحی به تصویب رسید که در نوع خود قابل تامل بود؛ طرح انتقال آب از رامیان به آزادشهر، دو شهرستان مجاور یکدیگر در استان گلستان؛ استانی که بعید است با شنیدن نامش حتی به ذهنتان برسد که با کمبود آب، آن هم از نوع بحرانی دست به گریبان است.
دقت در همین نکته کافی است تا دریابیم که چقدر در بهره برداری از منابع آبیمی دارد و اساسا هرگونه برداشت آب از آن ممنوع است؛ ممنوعیتی که برای کسی اهمیتی نداشته و ندارد؛ این را میشود از سکوت کش دار سازمان حفاظت محیط زیست دریافت که حتی به دنبال یافتن پاسخ این سوال نیست که چگونه این طرح انتقال آب که پیوست زیست محیطی ندارد، ردیف بودجه دریافت میکند و اجرا میشود؟ اتفاقی که نشان میدهد تاکید موکد مسئولان بر اهمیت محیط زیست و موکول کردن اجرای طرحها به دریافت مجوز سازمان حفاظت، چندان قابل اتکا نیست و نمیتوان به رهایی از بحرانهای رو به گسترش زیست محیطی در کشور به کمک آنها، امیدوار بود.