۱۴۰۳/۰۵/۳۱ ۱۴:۵۱
پرسش:
شوهرم اجازه نمیدهد من با کاروان به زیارت اربعین بروم. بهانه تنهایی و این چیزها را میآورد. به نظرتان چه کنم؟
پاسخ:
هدف از ازدواج و تشکیل خانواده رسیدن انسان به آرامش است. خداوند قانون ازدواج را برای بشر نوشت تا در سایه این قانون زن و مرد دررسیدن به کمال، یکدیگر را کمک نمایند. از دیگر سو خداوند در قرآن تصریح کرده است که رهبر و سرپرست یک خانواده مرد است و باید مدیریت خانواده را بر عهده بگیرد. البته منظور از سرپرستی و مدیریت، استبداد و زورگویی نیست، بلکه منظور، اداره امور و هدایت زندگی و تأمین معیشت است. در اوامر و نواهی الهی (آنچه شرعاً بر زن واجب یا حرام است مثل نماز یا ترک گناه و امثال آن) امرونهی و رضایت و عدم رضایت و اذن و عدم اذن شوهر اثری ندارد، بلکه بر زن واجب است مطیع شرع باشد.
در ادامه بیشتر توضیح میدهیم:
1.خروج از منزل:
ازجمله مواردی که اطاعت از شوهر در آن، برای زنان واجب است مسئله خروج زن از منزل است. درباره مسئله ممنوعیت خروج زن از منزل در صورت منع شوهر در روایتی از امام صادق علیهالسلام که در آن برخی از نواهی رسول خدا صلیالله علیه و آله آمده میخوانیم: «نَهَی رَسُولُ اللَّهِ صلیالله علیه و آله أَنْ تورج الْمَرْأَهُ مِنْ بَیتِهَا بِغَیرِ إِذْنِ زوجها؛(1) رسول خدا صلیالله علیه و آله از اینکه زن بدون اجازه شوهر از منزل خارج شود نهی فرموده است» همچنین در حدیث دیگری از امام باقر علیهالسلام میخوانیم که به نقل از رسول خدا صلیالله علیه و آله درباره یکی از حقوقی که شوهر بر زن خود دارد میفرماید: «وَ لَا تورج مِنْ بَیتِهَا إِلَّا بِإِذْنِهِ؛(2) زن از منزلش بدون اجازه شوهرش خارج نمیشود».
2. ممنوعیت سوء استفاده:
برخی مردها از این توصیه شرعی و اخلاقی سوء استفاده کرده و به خود اجازه میدهند که همسر خود را در خانه زندانی کنند و از حق آزادی محروم سازند. گاهی کار بهجایی میرسد که حتی بعضی از مردان به همسران خود اجازه نمیدهند که به دیدار خانواده بروند و یا در مجالس دینی و علمی شرکت کنند. مردها باید بدین نکته توجه داشته باشند که اینیک حکم مطلق و عام نیست که در همه حال قابل اجرا باشد. این رفتار در صورتی جایز است که ظلم به همسر نباشد؛ بنابراین مرد حق ندارد بهمنظور قدرتنمایی و بهدلخواه خود همسرش را از بیرون رفتن از منزل نهی کند، بلکه زمانی میتواند از این حق استفاده کند که نسبت به همسرش بیاعتماد باشد و خروج او را موجب مفاسد اخلاقی و اجتماعی یا اختلال در زندگی و پرورش فرزندان یا تضییع حق واجب خود بداند.