شهرداری تهران در دل بحران جنگ و پس از آن، فراتر از وظیفه خود قدم برداشت و آرامش و امنیت مردم را بازسازی کرد
جوان آنلاین: پای کار بودن یعنی هیچ وظیفهای نداشته باشی، اما آنچه از دستت برمیآید را تمام و کمال انجام دهی. همان کاری را که اگر انجام ندهی، شاید هیچکس نتواند به تو خرده بگیرد، اما خودت، با توجه به تواناییهایی که داری، میخواهی که انجام دهی. میخواهی چهره شهرت، حتی در سختترین روزها نیز با ابهت و اقتدار باشد. همین یک خواسته کافی است تا به آب و آتش بزنی. این معنای همان کاری است که شهرداری تهران طی ۵۰ روز گذشته انجام داد. تهران آنقدر کار دارد که هیچکس نمیتواند به شهرداری آن خرده بگیرد برای جارو کردن ویرانههای باقیمانده از جنگ از تن خیابانهایش، اما آنچه طی این مدت شاهدش بودیم بیشتر شبیه عشق و علاقه بود تا کار و وظیفه.
گاهی مردم نیاز به یک جرقه دارند برای ایجاد یک آتش عظیم. جرقهای که شهرداری در گوشه و کنار شهر زد تا مردم به واسطه آن، اقدامات خیرخواهانه خود را به ثمر برسانند. بسیاری از همان روزهای نخست میخواستند هر آنچه از دستشان بر میآید انجام دهند، اما نیازمند هماهنگی و سازماندهی بودند، شرایطی که فراهم شد تا گوشهای از مشکلات مردم حل شود. طی این مدت صحنههای جالب توجه زیادی دیدیم؛ از پای کار بودن مردم تا حمایتهای همهجانبه برخی که دیگر شاید خود را محدود به یک نقطه و یک کار خاص نمیدیدند. هدف مشخص بود؛ سرپا ایستادن مقتدرانه پایتختی که بیشک هیچ کس نمیخواست حتی زیر باران موشکهای دشمن هم، سر خم کند.
بارها و بارها شنیده بودیم که دست در دست هم دهیم به مهر، میهن خویش را کنیم آباد، اما طی دو ماه اخیر، بسیاری از ما، این بیت زیبا را زندگی کردیم. این بار این بیت، فقط شعاری که در دل کتابها نوشته شده، نبود. بلکه در کلام و اقدامات آن را میدیدیم؛ از ته دل و با بند بند وجودمان. طی این مدت، شهرداری و شهروندان، بیهیچ انتظاری، در کنار هم ایستادند و هر کسی هر کاری که از دستش برمیآمد، برای سرپا ماندن تهران و زنده نگهداشتن روح شهر انجام میداد.
در میدان و در کنار مردم