سینماپرس: فیلم سینمایی «پروانه» عنوان یکی دیگر از تولیدات سینمای اجتماعی این دوره از «جشنواره فیلم فجر» است. اثری معلق میان «ملودرام جنایی-پلیسی» و «سایکو درام معمایی» که این همه پیش از آنکه «پروانه» را به اثری آسیب شناسانه تبدیل کند.
حسین پورقادری/ فیلم سینمایی «پروانه» عنوان یکی دیگر از تولیدات سینمای اجتماعی این دوره از «جشنواره فیلم فجر» است. اثری معلق میان «ملودرام جنایی-پلیسی» و «سایکو درام معمایی» که این همه پیش از آنکه «پروانه» را به اثری آسیبشناسانه تبدیل کند، آن را به اثری نمادین و با استعارههای ایدئولوژیک و در مواجهه با باورهای اعتقادی مبدل ساخته و این همه با مرور اسامی و کیفیت عملکرد شخصیتهای این اثر به روشنی قابل تطبیق میباشد. اثری که با اصراری بیش از اندازه سعی نمود تا «طناب اعدام» را بر گردن کاراکتر اصلی خود بیاندازد و با طولانی نمودن صحنهی درد و رنج «پیمان» قابهای تصویری متفاوت و با زوایای مختلفی از این وضعیت را در ذهن مخاطب خود به ودیعه بگذارد. اثری که در اوج ندانمکاری نهادهای نظارتی، اقدام به تولید تصویری سینمایی از شیوه اعدام و صحنه مبتذل انداختن چارپایه اعدام در پیشگاه نمایندگان و ماموران حاکمیت نموده و نحوه اعدام و جان کندن «پیمان» را به صورتی کامل و البته چندباره و در ظاهر رفت و برگشتهای درون خواب و بیداری به تصویر میکشد. اثری که اگر چه در تمام مدت به «ایجاد نفرت» از «سیستم قضایی جمهوری اسلامی» همت میگمارد؛ اما در پایان این همه را برای دریافت مجوز یا هر نیت دیگری با چسباندن روخوانی یک صفحه دیالوگ به سکانسی پایانی پوشش میدهد و اگر چه با چنین اقدامی در ظاهرا «سیستم قضایی» را از این همه پلیدی به نمایش گذاشته شده مبری مینماید؛ اما قطعا این چنین اقدامی به هیچ عنوان نمیتواند از اثرات بر جای مانده از این همه سیاهی و تاریکی مطرح شده در طول روایت «پروانه» در عمق و جان مخاطب سینمایی آن بکاهد و شاید هم برای جلب رضایت شوراهای نظارتی، این همه را با وصله یک سکانس کم جان و بسیار ابتدایی مرتفع سازد.