سینماپرس: فیلم سینمایی «استخر» عنوان اثری در ادامه سلسله تراوشات تولیدکننده «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافهها» در باب «فلسفه زندگی» است.
فاطمه سادات ناظمی/ فیلم سینمایی «استخر» عنوان اثری در ادامه سلسله تراوشات تولیدکننده «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافهها» در باب «فلسفه زندگی» است. فیلمی که در مقایسه با آن دو اثر پیشین، عقبگردی محسوس محسوب میشود. ضعف در روایت، باگهای فیلمنامه، شخصیتپردازی ناپخته، ریتم نامتعادل و طنزی کمجان، همگی دست به دست هم دادهاند تا «استخر» بیش از آنکه تجربهای پیشرو باشد، به اثری ضعیف و شخصیسازی شده مبدل گردد. اثری که به سراغ «اسلام» و مواجهه با «سبک زندگی اسلامی» میرود و با تنظیم جهانبینیِ اثر حول محور «ناتورالیسم» (Naturalism) و استفاده از ابزارهای بصری لازم، به حقنه مبانی «طبیعتگرایی» در عمق جان مخاطبان سینمایی خود مبادرت میورزد. اثری که پیام اصلی خود را بر «پوچگرایی» و اصالت «نیهیلیسم» (Nihilism) تنظیم ساخته و همسو با این تنظیم محتوا بسیار تلاش میکند تا تفکر «اصالت لذت» را در عمق جان مخاطبان خود حقنه و ایشان را با استفاده از ظرفیت موجود در ادبیات شبه طنز، به وادی «شهوتگرایی» و «هدونیسم» (Hedonism) معتقد و رهنمون شود و از این جهت بدون هرگونه محدودیتی در تصویرسازی، داشتن روابط بیقید و بند، مهمانیهای مختلط، رقص و پناه بردن به سیگار و … را به عنوان راههای برون رفت از تنهایی و افسردگی به مخاطبان سینمایی اثر معرفی و تجویز مینماید.