سینماپرس: فیلم سینمایی «آرامبخش» عنوان یکی دیگر از فیلمهای اجتماعی و شکل گرفته بر بستر آموزههای «سند ۲۰۳۰» است که با داستانی پُرایراد و مخدوش، به سراغ تصویرسازی و تبلیغ پیرنگ مهم و حساس «فرزندخواندگی» توسط «زنان مجرد» میرود.
فاطمه سادات ناظمی/ فیلم سینمایی «آرامبخش» عنوان یکی دیگر از فیلمهای اجتماعی و شکل گرفته بر بستر آموزههای «سند ۲۰۳۰» است که با داستانی پُرایراد و مخدوش، به سراغ تصویرسازی و تبلیغ پیرنگ مهم و حساس «فرزندخواندگی» توسط «زنان مجرد» میرود. اثری که هرگز به سطح مسئلهپردازی عمیق و مسئولانه نمیرسد و با نگاهی سانتیمانتال، سطحی و احساساتی، خیلی زود از همان ابتدا از مسیر اصلی منحرف شده و با انگارههای «موجِ سومِ فمینیسم» (Third-wave feminism) به سراغ بسط شعار تکراری و نخنما «زنِ قربانیِ سیستم مردسالار» میرود و تلاش می کند تا فهرست بلندبالایی از بدبختی و فلاکت ادامهدار زنان را در محتوای روایی خود بگنجاند و خود را به عنوان اثری معرفی نماید که میان «سینما» و «بیانیه» معلق است. اثری کم عمق که تمام تلاش خود را به کار میبرد تا مخاطب را سمپات قهرمان خود بسازد و اما در عمل آنچنان ضعیف به پیش میرود که برای جبران روایت بیمنطق و نگاه کاملا سطحی و فاقد نقد اجتماعی مؤثر خود مجبور شود تا به قاب گرفتن از اعضا و نواحی شهوتخیز کاراکتر زن خود مبادرت ورزد و قابهای مهیج جنسی برای موفقیت در «گیشه» تولید نماید!