به گزارش خبرنگار آنا، تهران امروز نه با «چالش»، بلکه با وضعیت اضطراری مزمن در حوزه آلودگی هوا و ترافیک مواجه است؛ وضعیتی که سالهاست از سطح هشدار عبور کرده و به تهدید مستقیم سلامت عمومی رسیده است. در چنین شرایطی، هر تصمیم اجرایی در حوزه حملونقل عمومی نه یک اقدام عمرانی معمول، بلکه مداخلهای حیاتی محسوب میشود. با این حال، اظهارات اخیر شهردار تهران درباره توقف دهها دستگاه اتوبوس در گمرک، بار دیگر شکاف عمیق میان «گفتار مدیریتی» و «عمل اجرایی» را آشکار کرده است.
علیرضا زاکانی، شهردار تهران، در اظهاراتی اعلام کرده است که ۱۱۰ دستگاه اتوبوس برقی و ۵۷ دستگاه اتوبوس دوکابین دیزلی وارد کشور شده و هماکنون در گمرک قرار دارند و بهتدریج ترخیص خواهند شد. این ادعا، اگر صحیح باشد، بهجای آنکه نشانهای از پیشرفت تلقی شود، خود به سؤال اصلی و نگرانکننده تبدیل میشود:
در شرایطی که تهران با آلودگی شدید هوا، فرسودگی ناوگان و کمبود جدی اتوبوس فعال روبهروست، چه اولویتی مهمتر از ترخیص فوری این ناوگان وجود دارد؟