بعد از اکران «ابلق» در سینماها، حمید غفاریان منتقد سینما در یادداشتی به آخرین فیلم نرگس آبیار پرداخت.
سوره سینما – حمید غفاریان: «ابلق» فیلم تازه نرگس آبیار تحت تأثیر فضای خشونت جنسی علیه زنان (که درباره آن جنبشهایی مانند «می تو» برای جلوگیری از این اتفاقات هم به وجود آمد و دامنه وسیعی در سطح جهان را گرفت)، ساخته شده است، فیلم ابتدا به دنبال هویت بخشیدن به یک محله کوچک با آدمهای درون آن و مناسباتشان است و وقت زیادی را هم صرف پرداخت به این محله میکند تا در بزنگاه خود از آن بهره ببرد. با اینکه در فیلم جغرافیا شکل میگیرد و به یک تنگنا میرسد اما به یک مکان و زمان مشخص اشاره نمیکند.
آبیار هرچه که در فیلم «نفس» به عنوان یکی از فیلمهای خوب کارنامه کاریاش، به جزییات زندگی شخصیتهای فیلم نزدیک میشود و تاروپود آنها را با تصاویر درست و بهموقع روایت میکند اما در دو فیلم اخیرش تحت تأثیر و ذوقزدگی سوژه قرار میگیرد و از سوژه به عنوان بستر اصلی برای پرداخت به جزییات سینمایی استفاده نمیکند و با تکانهای بیش از اندازه دوربین نمیتواند از دل آن یک التهاب را بیرون بیاورد.