از دیگر صفات برجسته شخصیت او دوری از نامحرم بود. اگر میخواست با زنی نامحرم، حتی ازبستگان صحبت کند به هیچ وجه سرش را بالا نمی گرفت. به قول دوستانش: ابراهیم به زن نامحرم آلرژی داشت! و چه زیبا گفت امام محمد باقر(ع) ” ازتیرهای شیطان، سخن گفتن با زنان نامحرم است.”
ابراهیم به اطعام دادن نیز خیلی اهمیت می داد. همیشه دوستان را به خانه دعوت می کرد و غذا می داد.
در دوران مجروحیت که در خانه بستری بود هر روز غذا تهیه می کرد و کسانی که به ملاقاتش می آمدند را سر سفره دعوت می کرد و پذیرایی می نمود و از این کار هم بی نهایت لذت می برد. به دوستان میگفت: ما وسیلهایم، این رزق شماست. رزق مومنین با برکت است و… در هیئتها و جلسات مذهبی هم به همین گونه بود. وقتی می دید صاحبخانه برای پذیرایی هیئت مشکل دارد بدون کمترین حرفی برای همه میهمانها و عزادارها غذا تهیه میکرد. میگفت: مجلس امام حسین(ع) باید ازهمه لحاظ کامل باشد.