گروه فرهنگی: در چند سال اخیر گزینه جدیدی با عنوان «شبکه نمایش خانگی» و VOD ها به سبد رسانه مخاطبان ایرانی افزوده شده است. گزینه ای که می توان گفت رقیبی جدی برای تلویزیون به حساب می آید. با تمام نکات مثبتی که VOD ها دارند، موضوع نظارت بر محتوای آن ها و سریال هایی که با کمترین کیفیت هر روز به تعداد آن ها در این شبکه ها افزوده می شود، دغدغه و نگرانی هایی است که اهالی فرهنگ و هنر بارها به آن اشاره کرده اند.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از دانا، در سال ۱۳۹۴ VOD وارد ایران شد. VOD مخفف عبارت Video on Demand به معنای «برنامه ویدئویی درخواستی ضبط شده» است. تلویزیونهای VOD محتوای متنوعی از فیلم و سریال تا برنامههای آموزشی را برای کاربرانشان فراهم میکنند؛ بخشی از این محتوا محصول خودشان و بخشی دیگر هم محصول شرکتهای تولید محتوای ویدئویی است. نتفلیکس از نمونههای جهانی و نماوا و فیلیمو از نمونههای ایرانی VOD هستند که درآمدشان را با حق اشتراک تأمین میکنند. حجتالله ایوبی، رئیس وقت سازمان سینمایی کمی قبلتر از ورود این سامانه به ایران، آن را اتفاقی بزرگ در سینمای ایران خوانده بود و گفته بود: «اقتصاد سینما با VOD دگرگون خواهد شد و در بستر آن، جایی برای دیدهشدن سینما شکل میگیرد.» مصطفی ابطحی هم که در آن زمان مدیرعامل موسسه رسانههای تصویری بود، گفته بود که به شرط درک و اجرای درست این سیستم، VOD در سینما انقلابی ایجاد خواهد کرد. با این حال از همان آغاز فعالیت این سامانه دعوا بر سر اینکه مجوز ارائه دهندگان این سرویس را وزارت ارشاد باید بدهد یا صداوسیما آغاز شد.