گروه سینما و تلویزیون: سینمای محلی، شهرستانی، بومی یا هر اسمی که روی آن بگذاریم، باوجود علاقهمندی مسئولان دولتی و نهادهای سینمایی بعد از انقلاب، هیچگاه نتوانست به آن جایگاهی که باید برسد. درحالحاضر تعداد فیلمهایی با شاخصهای مختلف محلی و شهرستانی که به نمایش عمومی برسند، دیده شوند و مورد توجه قرار بگیرند، آنقدر کم است که در مقابل جریان اصلی سینمای ایران، در تهران و با زبان و فرهنگ آن، به هیچ میماند. سالها پیش فیلمساز شهرستانی که قصد داشت مستقل کار کند، ناگزیر بود به دلایل مختلف به تهران مهاجرت کند.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه شهروند، آن زمان فیلمسازی کاری بود که به امکانات فراوان احتیاج داشت و چنین دم و دستگاهی فقط در تهران فراهم بود. اما وقتی روزگار دگرگون و فیلمسازی دیجیتال و ساده شد، فیلمساز شهرستانی خیلی سادهتر توانست فیلم بسازد و حرف خود را بزند. اما همچنان صدای سینمای شهرستانها آنقدر کمرمق است که نمیتوان برایش پروندهای جدا باز کرد. در طول سالهای بعد از انقلاب «باشو، غریبه کوچک» بهترین نمونه این نگاه است.