۲۴ خرداد ۱۴۰۵ – ۱۲:۴۲
مهران احمدی اینبار به جای ساخت یک کمدی گزنده و هوشمند، محصولی تکراری و کمرمق ارائه کرده است؛ فیلمی که نه میخنداند، نه غافلگیر میکند و نه ماندگار میشود.
سرویس فرهنگ و هنر مشرق – فیلم «آقای زالو» به کارگردانی و تهیهکنندگی مهران احمدی، سومین تجربه سینمایی او پس از «مصادره» و «سگبند»، با ادعای طنز اجتماعی و نقد تاریخی-سیاسی به تاریخ معاصر ایران، با بازیگرانی مانند امین حیایی (در نقش اصلی منوچهر/آقای زالو)، مهران مدیری، هادی کاظمی، مونا فرجاد، تلاش میکند فرصتطلبی و ریاکاری در چهار دهه اخیر را به تصویر بکشد.
شخصیت اصلی، نمادی از «زالو» هایی است که در هر دورهای رنگ عوض میکنند و از تغییرات اجتماعی-سیاسی برای نفع شخصی سوءاستفاده میکنند که نمونه شاخص آن برای نخستین بار در فیلم اخراجیها با عنوان «حاجی گرینف» خودنمایی کرد.
اما این فیلم واقعا نقدی عمیق، هوشمند و هنرمندانه ارائه میدهد یا فقط یک محصول تجاری تکراری، پر از کلیشههای نخنما، با روایتی نامنسجم و پایانبندی ضعیف است؟ فیلم 4/4665647.jpg?ts=1781001499000″ width=”800″>
«آقای زالو» میتوانست آینهای شفاف از مشکلات جامعه باشد، اما تبدیل به آینهای شکسته و مهگرفته شد. ضعفهای ساختاری، تکرار کلیشهها، لحن سردرگم، فیلمنامه پیشپاافتاده و عدم عمق در نقد، آن را به یکی از نمونههای سینمای تجاری ضعیف ایرانی تبدیل کرده است.
سینمای ایران نیاز به صداهای تازه، روایتهای پیچیده و شجاعت واقعی دارد، نه تکرار زالووار فرمولهای قدیمی. آقای زالو خودش نمادی شد از همان فرصت طلبی ی که ادعای نقد آن را داشت، فیلمی که برای فروش، از همه عناصر آشنا سوءاستفاده کرد اما در نهایت، خون تازهای به سینما تزریق نکرد. در حسرت یک کمدی خوب واقعی، «آقای زالو» تبدیل به زالوی دیگر در باتلاق سینمای ایران شد.