به گزارش خبرآنلاین، ساعت ۲ بامداد ۲۵ مرداد ۱۳۳۲، وقتی پیک شاه برای ابلاغ فرمان عزل مصدق به در خانهاش رفت و بازداشت شد، محمدرضا پهلوی حتی یک ساعت هم در کشور نماند. او که میدانست دستش خالی است و قدرت مشروعی ندارد، به همراه همسرش ثریا، با هواپیمای شخصی به بغداد گریخت.
بنابر روایت فارس، این اولین پروازِ شاه از متن بحران نبود؛ او در ۲۶ دی ۵۷ هم وقتی دید دیگر پایی برای ایستادن در خیابانهای ایران ندارد، چمدانها را بست و رفت.
در این سوی جاده، اما روایتی متفاوت جاری بود.
وقتی بمبهای صدام به تهران میرسید، امام خمینی (ره) کسی که در جماران سکاندار بود، هیچ سنگر بتنی را به حضور در میان مردم ترجیح نداد.
چنانچه بارها صدام تهدید کرد که جماران(محل سکونت امام خمینی) را مورد هدف قرار خواهد داد و حتی توانست اطراف جماران را مورد اصابت قرار دهد اما باز هم هیچ گاه امام خمینی حاضر نشدند به پناهگاهی که برایشان تدارک دیده شد وارد شوند.
اما سرنوشتِ رهبر شهید ما، سید علی خامنهای، در مسیری دیگر رقم خورد. او که در تمام عمر، مشهد را پایتخت معنویِ ایران میخواند و هیچ لذتی را بالاتر از همجواری با امام رئوف نمیدانست، پس از شهادت، به همانجا بازگشت.
رهبری که در روزهای سخت جنگ و انقلاب که دشمن تهدید میکرد، حاضر نشد به سنگرهای حفاظتی پناه ببرد، حالا پس از شهادت در مشهد به پناهگاهی ابدی دست یافته است؛ جایی در سایهسارِ حریمِ امنِ امام هشتم و همانجایی خودشان این چنین توصیفش میکردند: «واقعاً محبوبترین جای دنیا به نظر من مشهد است.»
پهلویها با فرار، خود را در تاریخ دفن کردند و رهبر ما با ماندن، در قلبِ این ملت جاودانه شد.
منابع:
۱.کتاب «ظهور و سقوط سلطنت پهلوی» از حسین فردوست
۲.کتاب «خاطرات فرح دیبا»
۳.کتاب «آخرین سفر شاه» از ویلیام شوکراس
۴.کتاب «مأموریت در ایران» از ویلیام سولیوان