گاهی مواقع جوشگاه هایی در محل بخیه بعد از اعمال جراحی رخ می دهد. مثلا در خط موها پس از عمل جراحی کشیدن پوست و یا بالا بردن ابروها که این وضعیت نیز به خوبی به کاشت موی طبیعی پاسخ می دهد.
با وجود شباهت های کلی، طرح ریزش مو در خانم های دارای این بیماری با طرح ریزش مو در آقایان دارای آلوپسی آندروژنتیک در جزییات بسیار متفاوت می باشد. علل این تفاوت ها به درستی شناخته نشده اند ولی به احتمال زیاد مهم ترین آنها پایین بودن کلی سطح هورمون مردانه در خانم هاست. همان طور که می دانید تستوسترون در بدن تبدیل به دی هیدرو تستوسترون شده و ماده اخیر است که مسئول بروز طاسی می باشد. عامل تبدیل تستوسترون به دی هیدرو تستوسترون آنزیمی به نام پنج آلفا رداکتاز بوده و غلظت این آنزیم در مناطق طاس (خانم یا آقا) بالاتر از مناطق غیر طاس است. با حال میزان این آنزیم در خانم ها فقط نصف آقایان بوده و علاوه بر این پوست سر خانم های طاس دارای مقادیر بالاتری (نسبت به آقایان طاس) از آنزیمی به نام آروماتاز است که از تبدیل تستوسترون به دی هیدرو تستوسترون ممانعت می نماید.
به خصوص غلظت این آنزیم در مناطق جلوی سر خانم ها بسیار بالا است و به این دلیل است که اولا فقط در مراحل پیشرفته آلوپسی آندروژنتیک در خانم ها قسمت جلوی سر و خط رویش مو درگیر می شود و ثانیا بر خلاف آقایان طاسی کامل سر در خانم ها به ندرت مشاهده می گردد. همانند آقایان، خانم های دارای آلوپسی آندروژنتیک پاسخ درمانی بسیار خوبی به پیوند موی طبیعی می دهند.
ذکر این نکته ضروری است که در همه انسان ها (چه خانم و چه آقا) با گذشت زمان و پیر شدن، فرق سر بازتر شده و موهای تمامی قسمت های سر نازک تر و کمتر می گردند. این یک پدیده طبیعی بوده و دیده شده است که تا سن 50 سالگی حدود نصف خانم ها دارای درجاتی از کم شدن و نازک شدن موها گردیده اند. با شروع یائسگی این مسئله مشخص تر و شدید تر می گردد و حتی به دلیل افزایش نسبی میزان تستوسترون در زمان یائسگی، تعداد موهای جلوی سر نیز مقداری کاهش می یابد. ولی همان طور که گفته شد طاسی وسیع و کامل خیلی بندرت در خانم ها مشاهده می گردد.
محلول موضعی ماینوکسیدیل در مبتلایان به کم پشتی مو باعث بهبود شرایط شده و لذا توصیه می گردد و غلظت دو درصد آن برای خانم ها کافی است. در حدود 5 درصد از کسانی که از این محلول استفاده می کنند دچار افزایش تعداد موها در صورت (معمولا گونه ها، بالای ابروها و گاهی لب بالا و چانه) شده با اینکه فرد اظهار می دارد که دارو را دقیقا به موضع کم پشت مالیده است. علت این پدیده مشخص نبوده ولی این احتمال است که دارو از طریق جریان خون به مناطق دیگر رسیده و یا اینکه اندکی از دارو به بالش مالیده شده و در حین خواب با صورت تماس پیدا کرده است. در هر حال با تداوم مصرف محلول موضعی معمولا این عارضه در عرض یک سال کاهش پیدا کرده و اگر هم دارو قطع شود موهای زاید به وجود آمده بعدا از بین می روند.
قبلا برای درمان کم پشتی موها در خانم ها از استروژن استفاده می شد ولی در حال حاضر به دلیل تاثیر بیشتر محلول موضعی ماینوکسیدیل و مشخص نبودن فایده استروژن در این زمینه، استفاده از آن منسوخ شده است. هورمون درمانی برای بیماری های دیگر (مثل علایم یائسگی) می تواند بر موها تاثیر منفی یا مثبت داشته باشد. اگر خانمی در حال مصرف پروژسترون است بایستی از پزشک خود بخواهد که از پروژسترون های نسل سوم که شباهت کمتری به آندروژن ها داشته و لذا ضرر کمتری برای رشد موها دارند استفاده نماید.
سیپروترون استات و اسپیرونولاکتون نیز گاهی برای کم پشتی موها در خانم ها استفاده می شوند. قرص فیناستراید که برای طاسی مردانه در آقایان استفاده می شود به هیچ عنوان در خانم ها کاربرد نداشته و نباید مصرف شود.