با حذف مادورو، ونزوئلا در معرض خطر تجزیه، جنگ داخلی یا ظهور گروههای مسلح قرار میگیرد—هیچیک از اینها تحت کنترل آمریکا نخواهد بود.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «فارن پالیسی این فوکِس» در مقالهای به بررسی تهدیدات آمریکا علیه نظام ونزوئلا پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
عراق و ونزوئلا یک ویژگی آشکار مشترک دارند: هر دو کشورهایی غنی از نفت هستند که ملیگراییِ منابع در آنها، آنها را در برابر جاهطلبیهای ژئوپلیتیکی آمریکا قرار میدهد.
برای جورج بوش پسر، نفت عراق در چارچوب هراس «اوج تولید نفت» و وابستگی آمریکا به منابع خارجی تعریف میشد. در مقابل، برای دونالد ترامپ، سلطه بر سوختهای فسیلی—کنترل بر عرضه جهانی نفت—به ابزاری برای قدرت آمریکا تبدیل شده است. در هر دو مورد، منطق راهبردی مشابه است: هرکس هیدروکربنها را کنترل کند، هژمونی را کنترل میکند.
مشکل اینجاست که این جهانبینی اکنون منسوخ شده است. در سال ۲۰۲۴، تولید انرژی پاک آمریکا از باد و خورشید از انرژی تولیدشده از زغالسنگ فراتر رفت.
در سطح جهانی، انتظار میرود میزان ظرفیت نصبشده انرژیهای تجدیدپذیر تا سال ۲۰۳۰ بیش ایانهٔ مگا، جنگ با ونزوئلا با منطق سیاسی عمیقتر آن سازگار است. این جنگ حواسها را از بحرانهای داخلی (هزینهٔ زندگی، رکود، رسوایی اپستین) پرت میکند.
بیگناهی سفیدپوستان را در برابر تهدیدهای نژادی بازتولید میکند. دکترین مونرو را در رقابت با چین زنده میکند. دشمنی را مجازات میکند که نماد سوسیالیسم، مقاومت خارجی و «جنایتکاری قهوهایپوستان» است؛ و نمایش قدرتی را ارائه میدهد که سلطهٔ ترامپ را دوباره تثبیت میکند.
این جنگ نه برای «آزادی» بلکه برای لذتِ تنبیهی بهراه انداخته میشود—نمایشی انتقامجویانه برای تجدید احساس رنجش و حقطلبی مگا. هزینههای انسانی آن تقریباً بهطور کامل بر دوش ونزوئلاییها خواهد بود.
برای مگا، این یک مشکل نیست. هدف است.