به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، بسیاری از مفسران اهل سنت، حدیثی را ذیل آیه ۱۰۰ سوره «توبه» نقل کرده اند که: «حمید بن زیاد» می گوید: نزد «محمّد بن کعب قرظی» رفتم و به او گفتم: درباره اصحاب رسول خدا(صلی الله علیه وآله) چه می گوئی؟
گفت: «جَمِیْعُ أَصْحابِ رَسُولِ اللّهِ(صلی الله علیه وآله) فِی الْجَنَّةِ مُحْسِنُهُمْ وَ مُسِیْئُهُم!»؛ (همه یاران پیامبر(صلی الله علیه وآله) در بهشتند، اعم از نیکوکار و بدکار و گنهکار!)
گفتم: این سخن را از کجا می گوئی؟
گفت: این آیه را بخوان «وَ السّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِیْنَ وَ الأَنْصارِ…» تا آنجا که می فرماید: «رَضِیَ اللّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ».
سپس گفت: اما درباره تابعین شرطی قائل شده، و آن این است که: آنها باید تنها در کارهای نیک از صحابه پیروی کنند (فقط در این صورت اهل نجاتند، و اما صحابه چنین قید و شرطی را ندارند).(۱)
ولی ا قرار داشتند، مورد رضای خدا بودند، و آن روز که از تحت این عناوین خارج شدند، از تحت رضایت خدا نیز خارج گشتند.
از آنچه گفتیم به خوبی روشن می شود: گفتار مفسر دانشمند، اما متعصّب، یعنی: نویسنده «المنار» که در اینجا «شیعه» را به خاطر عدم اعتقاد به پاکی و درستی همه صحابه، مورد سرزنش و حمله قرار می دهد، کمترین ارزشی ندارد، «شیعه» گناهی نکرده، جز این که حکم عقل، شهادت تاریخ و گواهی قرآن را در اینجا پذیرفته، و به امتیازات واهی و نادرست متعصبان، گوش فرا نداده است. (۲)
پی نوشت:
(۱). تفسیر «المنار»، تفسیر «فخر رازی»، «آلوسی»، «زاد المسیر»، «درّ المنثور» و «شوکانی»، ذیل آیه مورد بحث.
(۲). گردآوری از کتاب: تفسیر نمونه، آیت الله العظمی مکارم شیرازی، دارالکتب الإسلامیه، چاپ سی و چهارم، ج ۸، ص ۱۳۸.
منبع: پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی