در شرایطی که تولید نفت خام ایران در سال ۱۴۰۴ به سطوح حدود ۳.۳ تا ۳.۴۵ میلیون بشکه در روز رسیده و ادعا شده صادرات نیز در برخی ماهها رکوردهای هفتساله را شکسته، مصوبه اخیر شورای اقتصاد برای فشارافزایی پارس جنوبی، توسعه سپهر و جفیر و تسریع میدان آزادگان، امیدهایی برای جبران افت گاز و افزایش تولید ایجاد کرده است. با این حال، نیاز به سرمایهگذاریهای سنگین در حالی که جذب سرمایه خارجی تقریباً غیرممکن است، این پرسش را مطرح میکند که آیا این طرحها فراتر از وعدههای خوشبینانه خواهند رفت یا مانند بسیاری از پروژههای گذشته، در چرخه تأخیر و ناکارآمدی گرفتار میشوند؟
فرزین سوادکوهی، سرویس انرژی تابناک: صنعت نفت و گاز ایران، به عنوان پایه اصلی اقتصاد کشور، سالهاست با چالشهای عمیق ساختاری روبرو است. میدان مشترک پارس جنوبی که بیش از ۷۰ درصد گاز کشور را تأمین میکند، از سال ۱۴۰۴تا ۱۴۰۵ وارد دوره افت طبیعی فشار شده و بدون اقدام فوری، از سال ۱۴۰۶ روزانه معادل یک فاز کامل یعنی حدود ۲۸ میلیون مترمکعب کاهش تولید خواهد داشت و تا ۱۴۰۸ بدون فشارافزایی، یک و نیم فاز کامل از مدار خارج میشود. این افت نه تنها ناترازی شدید گاز در زمستان را تشدید میکند، بلکه زنجیره تأمین انرژی، صنایع پتروشیمی و حتی صادرات را به خطر میاندازد.