تصویر پدر در حافظه ایرانی که قرنها در سایه نظام پدرسالار صیقل خورده بود، اکنون در مواجهه با تندبادهای مدرنیته، تغییرات سریع اقتصادی و آگاهی نوظهور نسلهای جدید، دچار ترکهای عمیقی شده است.
به گزارش خبرنگار مهر،در ادبیات و حافظه جمعی ایرانیان، «پدر» همواره ستونی استوار، منبعی از ابهت و نمادی از امنیت بیچونوچرا بوده است. تصویری که قرنها در سایه نظام پدرسالار صیقل خورده بود، اکنون در مواجهه با تندبادهای مدرنیته، تغییرات سریع اقتصادی و آگاهی نوظهور نسلهای جدید، دچار ترکهای عمیقی شده است. خانواده ایرانی از الگوی سنتی پدر مقتدر عبور کرده، اما هنوز به لنگرگاه جدید نرسیده است. این وضعیت میانماندگی، بحرانی را رقم زده که میتوان آن را سرگردانی اقتدار نامید.
در الگوی کلاسیک خانواده ایرانی، اقتدار پدر بر دو ستون اصلی استوار بود: «تأمین معیشت» و «ولایت مطلق شرعی و عرفی». پدر به مثابه تنها نانآور، حق انحصاری تصمیمگیری را در اختیار داشت. اما در دو دهه اخیر، ورود گسترده زنان به عرصههای تحصیلی و اشتغال، این معادله را بعضا برهم زده است.