به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، واژه «قرب» در لغت به معنای نزدیکی یک شیء به شیء دیگر دانسته شده است؛ (۱) یعنی برای تصوّر معنای این واژه و مفهوم نزدیکی دو پدیده به هم، ناگزیر از تصویر شیئیّت و جسمیّت برای آنها هستیم. با لحاظ کردن این نکته می بینیم که در متون دینی اصطلاح «قرب الهی» و مفهوم نزدیکی به خدا به مناسبت های مختلف مورد اشاره قرار گرفته است؛ حال این سؤال مطرح است که وقتی ما خداوند را از هر گونه جسمیّت و شیئیّت و قابلیّت دیده شدن منزه و پاک می شماریم، اصطلاح «قرب الهی» چه مفهوم و معنایی دارد؟
بنابر روایت ابنا، برای فهم معنای انتساب این اصطلاح به خداوند متعال پیش از هر چیزی، باید به قرآن مجید به عنوان اصیل ترین منبع معارف اسلامی رجوع کرد. قرآن در آیات متعدّدی به مفهوم «قرب الهی» و موضوع نزدیک بودن خداوند به مخلوقاتش اشاره می کند.
یکی از مهم ترین آیاتی که متضمّن معنای «قرب» برای ساحت خداوند متعال است، آیه ۱۶ سوره ق می باشد. خداوند متعال در این آیه شریفه درباره خلقت انسان و وضعیّت اینر القرآن، همان، ج ۱۹ ص ۲۰۷.
(۸). التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، مصطفوی، حسن، تهران، نشر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ هـ. ش، چاپ اول، ج ۱۰، ص ۲۲۷؛ فرهنگ ابجدی، بستانی، مهیار، فؤاد افرام، رضا، تهران، انتشارات اسلامی، ۱۳۷۵هـ. ش، چاپ دوم، ج ۱، ص ۱۲۲.
(۹). المیزان فی تفسیر القرآن، همان، ج ۱۶، ص ۱۵۱.
(۱۰). تفسیر نمونه، همان، ج ۱۶، ص ۲۱۱.
(۱۱). التوحید، ابن بابویه، محمد بن علی، محقق/ مصحح: حسینی، هاشم، قم، انتشارات جامعه مدرسین، ۱۳۹۸هـ. ق، چاپ اول، ص ۲۶۷.
(۱۲). تفسیر نمونه، همان، ج ۲۵، ص ۳۵۷.
(۱۳). نهج البلاغه، همان، ص ۲۵۸.
(۱۴). تفسیر نمونه، همان، ج ۱، ص ۲۱۷.
منبع: پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی