محدودیت بر اینترنت در بحرانها ابزاری سخت اما گاهی ضروری برای حفظ امنیت ملی محسوب میشود. با این حال این اقدام پیامدهای قابلتوجهی مانند اختلال در ارتباطات و آسیب به کسب و کارهای آنلاین نیز به همراه دارد. به اعتقاد کارشناسان از منظر امنیت سایبری نیز قطع گسترده اینترنت لزوما همه تهدیدها را از بین نمیبرد و حتی ممکن است راه نفوذ هکرهای عمومی و مبتدی را به زیرساختهای کشور فراهم کند.
آن طور که برخی از کارشناسان میگویند جنگ از میدان نبرد به زندگی روزمره مردم منتقل شده است. حملات سایبری میتواند برق، آب، بانکها و بیمارستانها و رسانهها را مختل کند. در این میان هر طرف تلاش میکنند افکار عمومی جهان را به نفع خود تغییر دهند چراکه جنگ اطلاعاتی میتواند کشورها را به دخالت بیشتر در جنگهای دیگر سوق دهد. از سوی دیگر سرعت انتشار خشونت بالا می رود و تصاویر دلخراش میتواند خشم عمومی را بالا ببرد و دولتها را مجبور به واکنش کند و به تشدید تنشها دامن بزند.
بر اساس گزارشهای موجود در برخی منابع فارسی کشورهایی چون اوکراین، ارمنستان، روسیه، هند، ترکیه از جمله کشورهایی بودند که در زمان جنگ دسترسی به اینترنت را محدود کردند.