۱۷ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۳:۱۷
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در قرآن، هرگاه حکمی با شرطی سخت یا با هشدار از گناهی بزرگ همراه شود، آن حکم نه مجوزی برای بهرهگیری آسان، که محدودیتی برای احتیاط و بازگشت به اصل است.
بنابر روایت ابنا، آیات تحریم تدریجی شراب، اجازهٔ اضطراری خوردن گوشت حرام، و سرانجام آیهٔ چندهمسری، همگی از یک منطق پیروی میکنند: ذکرِ یک امکان، هرگز به معنای رخصتِ مطلق نیست؛ بلکه شرطِ «عدالت» در پایان آیه، حکم را به سمت تکهمسری بازمیگرداند.
۱. اصلِ نخست: هر «ذکری» مجوز نیست (درس از شراب و گوشت حرام)