تضمینهای هستهای مؤثر بر پایه یکپارچگی رسمی فرماندهی و کنترل، برنامهریزی عملیاتی مشترک، خطوط قرمز روشن و تعهدات سیاسی الزامآور استوار هستند. اینها همه ویژگیهای معمول اتحادهای آمریکا هستند، اما در پیمان بین اسلامآباد و ریاض وجود ندارند.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «امواج میدیا» در مقالهای به بررسی پیمان دفاعی پاکستان و عربستان پرداخته است که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
پاکستان و عربستان سعودی در سپتامبر یک پیمان دفاعی متقابل امضا کردند که مرحله جدیدی در همکاریهای امنیتی آنها را رقم میزند. اگرچه این اقدام نیروی محرکه اصلی نبود، اما حمله اسرائیل به قطر در همان ماه، بهعنوان عاملی که سرعت امضای توافقنامه را افزایش داده، تلقی میشود. برای ریاض، زمانبندی این اقدام ممکن است به منظور نشان دادن این باشد که این کشور گزینههایی در مقابل واشنگتن دارد.
شایان ذکر است که این توافق بحثهایی را برانگیخته است که آیا شامل چتری هستهای برای عربستان سعودی نیز میشود یا خیر. وزیر دفاع پاکستان ابتدا اشاره کرد که هرگونه توانمندی «در دسترس قرار خواهد گرفت»، اما بعداً بیان داشت که سلاحهای رکز اخیر قدرتهای فرماندهی و کنترل در دفتر رئیس ارتش پاکستان و ایجاد فرماندهی راهبردی ملی، به تغییرات داخلی اشاره دارد که احتمالاً در برنامهریزی دفاعی مشترک مفید خواهند بود و همکاری عملیاتی با ارتش سعودی را بهبود میبخشند.
با این حال، آستانه مداخله نظامی پاکستان تحت پیمان جدید نهایتاً توسط ماهیت تهدید بالقوه و واکنش آمریکا در چنین سناریویی تعیین خواهد شد. در این زمینه، افزایش چشمگیر سطح تهدید ممکن است به استقرار موشکهای راهبردی با قابلیت هستهای پاکستان در داخل پادشاهی منجر شود. با این حال، احتمال پیوستن یک کشور عرب خلیج فارس دیگر به این پیمان کم است، حداقل در حال حاضر.