به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، پناه بردن به اهلبیت، در منطق دینی، به معنای کنار گذاشتن خداست؟
بعضیها ممکن است بپرسند آیا این جمله درست است یا نه و آیا ممکن است بوی شرک بدهد. برای پاسخ به این سؤال، باید ببینیم منظورمان از این جمله چیست.
اگر کسی با این عبارت بخواهد بگوید امام زمان خودش، مستقل از خدا، قدرتی دارد و میتواند جدا از خواست خدا پناه بدهد، این برداشت درست نیست. چون در باور دینی ما، قدرت اصلی و واقعی فقط از آنِ خداست. اما اگر منظور این باشد که امام زمان به اذن خدا سببِ حفظ و پناه است، این نهتنها اشکال ندارد، بلکه با آموزههای دینی هم سازگار است.
در منابع دینی، نمونههای زیادی از پناه بردن به اهلبیت دیده میشود. در زیارت جامعه کبیره آمده است:
«وَ مَلْجَأُ الْعُبَادِ» و نیز: «أَنَا لَائِذٌ عَائِذٌ بِقُبُورِکُمْ»؛ یعنی: شما پناه بندگان هستید و من به قبرهای شما پناه میآورم و به شما ملتجی میشوم.
«أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ … وَ أَعُوذُ بِرَسُولِ اللَّهِ مِنْ شَرِّ مَا أَحْذَرُ»؛ یعنی به عزت خدا پناه میبرم… و به رسول خدا از شرّ آنچه میترسم پناه میبرم. (الکافی، ج2، ص566)
اینها نشان میدهد که اصلِ پناه بردن به اولیای الهی، اگر با اعتقاد درست باشد، در تعالیم دینی پذیرفته شده است. اما ملاک اصلی در سنجش درستی یا نادرستی چنین عباراتی، «نیت» و «اعتقاد» گوینده است و همان طور که اشاره شد، اگر منظور از پناه بردن به امام زمان عجل الله تعالی فرجه قائل شدن به استقلال ایشان در قدرت و توانایی، و همردیف قرار دادنشان با خداوند باشد، این عقیده قطعاً با توحید ناب در تضاد است و شرک محسوب میشود. اما اگر منظور، توسل به ایشان به عنوان وسیلهای که خداوند قرار داده و به اذن الهی، سببِ حفاظت و پناه باشد، در این صورت شرک نیست.
منبع:تسنیم