اقتصاد۲۴- طرح مسکن استیجاری را میتوان بهعنوان نشانهای مثبت مبنی بر تغییر سیاستهای وزارت راه و شهرسازی ارزیابی کرد، اما تضمینی وجود ندارد که این راهکار در عمل هم بتواند گرهگشای مشکلات مستاجران باشد.
روی کاغذ ایده اصلی از پتانسیل مناسبی برای کاهش فشار کوتاهمدت بر زوجهای جوان و دهکهای پایین (۱ و ۲) برخوردار است و به عنوان یک مدل آزمایشی موفق ارزش آزمون و خطا را دارد. منتها اگر دولت نتواند این طرح را از فاز ۱۰ هزار واحدی به مقیاسهای بزرگتر (مثلاً ۵۰۰ هزار واحد در یک دوره پنج ساله) برساند و به صورت همزمان برای اصلاح سیاستهای بنیادین اقدام نکند، نهایتا کل ماجرا در حد و اندازه یک «کمکهزینه مسکن دولتی» تنزل پیدا میکند و مانند پروژههای شکستخورده قبلی به خاطرهها خواهد پیوست. بیایید بدون قضاوتهای عجولانه و پیشداوریهای منفی موضوع را بررسی کنیم.
طرح مسکن استیجاری که در دولت چهاردهم با هدف تنظیم بازار اجاره کلید خورده در واقع یک برنامه حمایتی کوتاهمدت و میانمدت است و در بهترین حالت قصد دارد مسیر سنتی تمرکز بر «خانهدار شدن» را برای بخش بزرگی از جامعه تغییر دهد.