توسعه صندوقهای ارزی میتواند بخشی از تقاضای سفتهبازانه را جذب کند، اما اثر آن بر بازار آزاد به اعتماد، نقدشوندگی و امکان پوشش ریسک بستگی دارد.
به گزارش خبرنگار مهر، صندوقهای ارزی در ظاهر یکی از پاسخهای سیاستگذار به یک مسئله قدیمیاند: چرا در اقتصادی که تقاضا برای حفظ ارزش دارایی بالاست، بخش مهمی از خرید ارز بیرون از کانالهای رسمی انجام میشود؟ ایده اصلی این است که اگر مردم و سرمایهگذاران بتوانند بدون نگهداری اسکناس، در معرض بازدهی ارز قرار بگیرند، بخشی از تقاضایی که امروز به بازار غیررسمی میرود به ابزارهای رسمی منتقل میشود. در این صورت، هم هزینه مبادله برای مردم کاهش مییابد، هم شفافیت بیشتر میشود و هم فشار روانی بر بازار آزاد کمتر خواهد شد.
اما در عمل، موفقیت این ابزار به چند شرط مهم وابسته است. مهمترین پرسش این است که آیا دارنده سرمایه، صندوق ارزی را جانشین واقعی دلار نقد میبیند یا فقط یک دارایی کاغذی با محدودیتهای اداری؟ اگر پاسخ بازار به این پرسش منفی باشد، صندوق نهتنها بازار غیررسمی را کوچک نمیکند، بلکه ممکن است صرفا یک لایه جدید از تقاضا در کنار بازار آزاد ایجاد کند. از سوی دیگر، اگر این صندوقها بازدهی شفاف، امکان خرید و فروش آسان و اطمینان نسبت به تسویه داشته باشند، میتوانند بخشی از انگیزه نگهداری اسکناس در خانه را از بین ببرند.