یکشنبه 2 آذر 1404 – 18:00
خودروهای برقی اغلب با یک ویژگی مثبت شناخته میشوند و آن عدم انتشار گازهای گلخانهای و کاهش چشمگیر آلایندههای محلی است. اما واقعا آیا خودروهای برقی پاک هستند؟ آیا واقعا کربن کمتری نسبت به خودروهای بنزینی یا دیزلی منتشر میکنند؟
برای پاسخدادن به این سؤال، باید میزان کربن کامل این خودروها را، از استخراج مواد خام و تولید باتری گرفته تا رانندگی و در نهایت بازیافت، با خودروهای بنزینی و دیزلی مقایسه کرد. درست است که بررسیها نشان میدهند ماشینهای برقی معمولا کربن کمتری منتشر میکنند، اما به طور کامل پاک نیستند.
در پاسخ به سؤال آیا خودروهای برقی پاک هستند؟ باید بگوییم که آلایندگی اگزوز صفر در خودروهای برقی مربوط به مرحله رانندگی است و تمام چرخه عمر آنها را شامل نمیشود. در واقع پاکی این خودروها به منبع برق، پروسه تولید، نوع باتری و سیاستهای بازیافت بستگی دارد.
آلودگی تولید باتری در EVها بسیار قابلتوجه است. در فرایند تولید خودروهای برقی و ساخت باتریهای لیتیوم-یونی آنها، دو ماده اولیه، یعنی لیتیوم و کبالت استخراج میشود که با چالشهای زیستمحیطی و انرژیبر همراه است. استخراج هر تن لیتیوم حدود ۵۰۰٬۰۰۰ لیتر آب شیرین مصرف میکند، منابع آبی محلی را خشک و اکوسیستمهای شکننده آند را تهدید میکند.
این موضوع از استخراج پر آلاینده لیتیوم و کبالت، پالایش با برق زغالسنگی در برخی کشورها و پروسه انرژیبر ساخت سلول ناشی میشود. بهطورکلی، یک EV از نخستین روز با کسری کربنی ۶ تا ۱۴ تنی وارد جاده میشود؛ کسری که فقط با برق پاک و رانندگی طولانیمدت (۲۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ کیلومتر) قابلجبران است. در نتیجه، شعار تبلیغاتی خودروهای برقی را بهتر است به «پاک» در جاده، اما آلوده در کارخانه تغییر دهیم؛ دوگانگی که ادعای «آلایندگی صفر» را زیر سؤال میبرد.