به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده آمریکایی استیمسون در مقالهای به تیرگی روابط امارات متحده عربی و پاکستان پرداخته که در ادامه آمده است.
در عرض دو هفته از ماه آوریل، امارات متحده عربی تمامی کانالهای وابستگی متقابل دیرینه خود با پاکستان را قطع کرد.
در ۱۲ آوریل، مأموران لباس شخصی در دبی اقدام به بازداشت کارگران پاکستانی کردند — که اغلب آنان مسلمان شیعه و بسیاری با دههها سابقه اقامت بودند — و تعداد بازداشتشدگان نهایتاً به حدود ۱۵ هزار نفر رسید.
هواپیمایی اتحاد (اتحاد ایرویز) ۱۵ کارمند پاکستانی را تنها با ۴۸ ساعت اخطار اخراج کرد. در ۲۳ آوریل، صندوق ابوظبی برای توسعه (ADFD) خواستار بازپرداخت فوری ۱ میلیارد دلاری از پاکستان بابت تسهیلاتی به ارزش ۳.۴۵ میلیارد دلار شد که سالها بدون مشکل تمدید شده بود.
عربستان سعودی با سپرده ۳ میلیارد دلاری وارد عمل شد. این توالی آنقدر هماهنگ و تنبیهی بود که نمیتوان آن را صرفاً ناشی از سهلانگاری تلقی کرد. آنچه پاکستان شاهد آن بود، تسلیح شدن یک دوستی دیرینه بود.
استدلالی که در ادامه میآید، ناخوشایند، اما گریزناپذیر است. امارات ظاهراً طی ۱۸ ماه گذشته و بهویژه از زمان آغاز آخرین جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، تصمیم گرفته که پاکستان دیگر شریک سابقش نیست — “>دوم، کفایت ذخایر ارزی. قسمت آوریل نشان داد که یک تسهیلات دوستانه دولتی میتواند بدون اخطار به یک فراخواهی وجه تبدیل شود؛ لایهبندی چندجانبه و سوآپهای دوجانبه با پکن و ریاض شایسته تأکید مجدد هستند.
سوم، رویهای: یک کانال محتاطانه با ابوظبی با هدف پیشبینیپذیری نه آشتی، هزینه بحران بعدی را کاهش خواهد داد.
پاکستان نخستین کشور جنوب آسیا است که میآزماید وقتی حقوق و دستمزد، تسهیلات دولتی و اجازه کار همزمان به عنوان ابزارهای فشار در دسترس باشند، به چه معناست؛ و احتمالاً آخرین کشور نیز نخواهد بود.